پای اون تو خاک باغه
پای من تو گِل تقدیر
اون با کلاغا و من....با آدما درگیر
اون میخواد بخنده اما لبی رو صورتش نیس
من که لب دارم میخونم با چشمای خیس...

هنگام مراقبه راهب ها، مزاحم تمرکز آنها میشد.
بنابراین استاد بزرگ دستور داد هر وقت زمان مراقبه میرسد یک نفر گربه را گرفته و به درختی ببندد.
این روال سالها ادامه داشت و یکی از اصول کار آن مذهب شد.
سالها بعد استاد بزرگ درگذشت.گربه هم مُرد.
راهبان آن معبد گربه ای خریدند و به معبد آوردند تا هنگام مراقبه به درخت ببندند تا اصول مراقبه را درست به جا آورده باشند.
سالها بعد استاد دیگری رساله ای نوشت در باب "اهمیت بستن گربه به درخت"

کتاب نبود.یه متن ادبی بود فکر کنم.

بچه ها ذوق میکردن و ما بهشون احترام نظامی نشون میدادیم