تو باشی. من باشم. لبخند باشد
و دنیایم خالی شود از دلهره های روزمره
تمام شک هایم را در کیسه ی آبی رنگ بریزم
و پشت در بگذارمشان.
در را به روی هر چه که به انتخاب من نبود، ببندم
نفسی تازه کنم
و باز
تو باشی
نگاهت باشد
گرمی دستانت باشد
آغوشت باشد
و من هر لحظه گم شوم در خیال تو...
کاش واقعی شود این خیال من
بعد بیایی، دستم را بگیری. باهم برویم به یک جایی که معلوم نیست کجاست...

روزگاری شد برای گفتن دوستت دارم...
قلب ها لرزیدند !!

و حالا....

روزگاری است که به راحتی حرف از ... میزنند...
و تنها تخت ها میلرزد !

شیر کاکائو

و .. میروم به دور دست انزوا

با ساحل دریای خیالم در پس بنجره ای باز

گشوده به تابی

دو فنجان قهوه سرد....