به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

قاصد تجربه هاي همه تلخ
با دلم مي گويد
که دروغي تو، دروغ
که فريبي تو، فريب !
قاصدک

هان ... ولي ... آخر ... اي واي
راستي آيا رفتي با باد . . .
با توام آي کجا رفتي ، آي !

قاصد روزان ابری داروگ

روز میلادم از درخت افتاد

زیر رگباری از تگرگی که

من هدایت شدم..خدا شاهد
بار کج هم به منزلش گاهی ….

چون طاقی در باران

اگر خوابند اگر بیدار گویند
كه هستی سایه ابر است
#دریاب

اما
افسوس
دیری ست کان کبوتر خون آلود
جویای برج گمشده جادو
پرواز کرده ست

تورش اندر دست

هيچش اندر تور

مي سپارد راه خود را,دور

تا حصار كلبة در حسرتش محصور

بازبيني بازگردد صبح ديگر نيز

تورش اندر دست و در آن هيچ

تا بيندازد دگر ره چنگ در دريا

وآزمايد بخت بي بنياد



همچو اين صياد

نيز من هر شب

ساقي دير اعتناي ارقه ترسا را

بازگويم: ساغري ديگر

تا دهد آن ديگري ديگر

زآن زلال تلخ شورانگيز

پاكزاد تاك آتشخيز

همه چی که به راحتی اظهار نظر و افاضه فضل نیست

نه! غیر ممکنه! مگه میشه!