به ساعت نگاه میکنم
حدود سه نصفه شب است
چشم میبندم تا مباد که چشمانت را از یاد برده باشم
و طبق عادت کنار پنجره میروم
سوسوی چند چراغ مهربان
و سایه های کش دار شبگردان خمیده و خاکستریه گسترده بر حاشیه ها
و صدای هیجان انگیز چند سگ
و بانگ آسمانیه چند خروس
از شوق به هوا میپرم چون کودکی ام
و خوشحال که
هنوز معمای سبز رودخانه از دور برایم حل نشده است
آری از شوق به هوا میپرم
و خوب میدانم ....

فصل آغاز قصّه اين بوده‌ ست
..................................

تو البر کامو ای

از همین که به حرف دیگران و خنده امثال من توجه نمیکنن خیلی خوشم میاد

ما ک ماواره نداریم

نتیجه میگیریم هر چی نظراتتون دورتر باشه از نظرات اوشون بهتره

باز باختی؟

ولی داغ شرط برد نیست

من اِستاده ام تا بِسوزَم تَمام

کصافط )