باخلق خدای مهربانی چه خوش است
بی نام ونشان زندگانی چه خوش است
یادمه 18 ساله بودم نظیر این حرفوشنیدم اووووه 24 سال پیش بود
بعدش ی غزل گفتم که به همین مضمون بود که ازخدا خواستم شهره آفاقم نکنه
بیت اولشو فقط یادم هست این بود:
ای باد صبا ببر سلامم
برگو به فنا ببر تو نامم.....

حیف
اون سالها شعرهای به سبک قدیم وباادبیات قدیمی زیاد میگفتم ولی همش ازبین رفت
یه انباری قدیمی داشتیم سقفش ریخت زمستون بود بیش ازیک متر برف بود بهارشد ولی دیگه آثاری ازکاغذها و دلنوشته های نوجوونی من نبود

بد جا پارک کردی لابد

آمین. انشاالله پناه گاه همه ی دلها باشه.

من هر وقت بیکارم آنلاینم وهروقت آنلاینم بیکارم

چشمانم تو را می خواهند تا به ان ها
راه و رسم گریه کردن را بیاموزی
لبانم صدایت می زنند تا به ان ها
بگویی چگونه بخندند
دستهایم به سویت دراز است
که انها را به سوی شهر عشق ببری
اما نمی دانم چرا پاهایم با تو همراه نیست
که بخواهی به خاکسترم بنشانی؟

باز بویِ پاییز ،
و ترس تمامِ وجودم را میگرد ؛
که نکند یادت هم
در یکی از این پاییز ها
تنهایم بگذارد

از شیخ ِ بهایی پرسیدند : خیلے سخت می گذرد ، چـه باید کرد ؟

شیخ گفت: خودت که می گویی ، سخت مےگذرد ، سخت کــه نمی ماند!

پس خـــدا را شکــر کــه می گذرد و نمی ماند ...