@دریا دلدار عمر من در چرخ دنده ی ساعت کهنه ی خاطراتش قفل شده ..
من به فراموش شدن عادت کردم ..
و دگر جائی برا زیستن نیست ...
همه در حین نگاه در چشمم ..
میپرسند : که اسمت چیست ...

هستن دریا اما خیلی کم دخترام خیلیاشون دیگه حوا نیستن تاآدم یاد جلولشون دریاجان زمنه بدی شده

سلام
خیلی رقشنگ ودلنشین بود
واقعا هرکسی دوست داره برگرده به اون دوران پاکی وصداقت
قبلا یک غزلی باهمین مضمون سروده بودم الان بیت آخرش یادمه:

کاش برگشتن به حال کودکی میشد مجاز
کاش میشد زندگانی را ز نو آغاز کرد

مرسی دریا جان از آشنایی با شما خوشبختم

درود بر شما....مررررسی

این آرزوی خیلیهاست

پسرک از اینکه زن‌ها خیلی راحت به گریه می‌افتند، متعجب بود.

یک بار در خواب دید که دارد با خدا صحبت می‌کند؛ از خدا پرسید: خدایا چرا زن‌ها این همه گریه می‌کنند؟

خدا جواب داد: من زن را به شکل ویژه‌ای آفریده‌ام؛ به شانه‌های او قدرتی دادم تا بتواند سنگینی زمین را تحمل کند.

به بدنش قدرتی داده‌ام تا بتواند درد زایمان را تحمل کند، به دستانش قدرتی داده‌ام که حتی اگر تمام کسانش دست از کار بکشند، او به کار ادامه دهد.

به او احساسی داده‌ام تا با تمام وجود به فرزندانش عشق بورزد؛ حتی اگر او را هزاران بار اذیت کنند.

به او قلبی داده ام تا همسرش را دوست بدارد و از خطا های او بگذرد و همواره در کنار او باشد و به او اشکی داده‌ام تا هر هنگام که خواست فرو بریزد.

این اشک را منحصراً برای او خلق کرده‌ام تا هرگاه نیاز داشت بتواند از آن استفاده کند.