سلاااااااام

شلام

این حرف شما یه توهینه.

پاک کردن پست ها هم یه توهین به اعضا هست !! این و فراموش نکن

پاک کردن پستی که خلاف قوانینه سایته توهین نیست.به خودتون احترام بزارین و قوانین رو رعایت کنین.

شما راس میگی ... مراقب باش

من فك مي كردم دنبالر داره يه چارچوب اخلاقي رو دنبال مي كنه واسه همين مطرحش كردم.... باشه هرجور راحتين....

شما ضمن ِ مطرح کردن ِ مبحثتون، ما رو به تمسخر گرفتید.
چهارچوب انتقادتونم اینه -->

شما هم فكر كنين مي بينين مبحث خنده داره.....

باشه! من بدهكار... شما طلبكار... به سلامتي شما.......

@Glee
1- اين پست شما يكجور تمسخر بود نه انتقاد.... اگر هدف سازندگيه بهتره كه به شكل درستش مطرح بشه نه با تمسخر و لودگي
2- مورد دوم رو پ.خ عرض مي كنم خدمتتون

خداحافظـــــ

سلام

سلام

سلام گلی
سلام اسی خان
سلام یاس عزیز
سلام به باران بهاری گلم
سلام به آقا هادی

آره فك كنم مي خواد مخمو بزنه

ممنونم حجت جان..

شکر به لطفت خوبم ..امیدوارم تو هم خوب باشی

ما هم با خوبی شما ها خوب هستم !

مرسی خوبم.

خدانگهدار

بابایی

بسلامت

سلااااااااااااااام

سلام هادی جون ...
سلام Glee جون ..

جا داره بگم:

قرار شد در يک شب دل انگيز تابستاني عروسي در باغي بزرگ گرفته شود. همه بچه هاي شرکت دعوت شدند، حتي رئيس که مطمئن بوديم به دلايل مذهبي در اين گونه مراسم هرگز شرکت نمي کند. بعد از آن بود که حال و هواي عاشقانه پري جايش را به اضطراب قبل از ازدواج داد. پري دائم با دخترهاي شرکت حرف مي زد و نگران بود عروسي خوب برگزار نشود، غذا خوب نباشد، ميهمان ها از قلم بيفتند و هزار تا چيز ديگر که دخترهاي دم بخت تجربه کرده اند. حالا شرکت مهندسي آب و خاک برادرم شده بود يک خانواده شاد ولي مضطرب. همه منتظر بودند تا پري را به خانه بخت بفرستند تا اين اطمينان را پيدا کنند که اگر پري با اين بر و رو مي تواند شوهري به اين «شاخي» پيدا کند، پس جاي اميدواري براي بقيه بسيار بيشتر است. آقا بهروز هم طبق روال سابق صبح ها پري را مي آورد مي رساند و عصرها او را مي برد ولي ديالوگ ها کمي عوض شده بود و هر کس آقا بهروز را مي ديد بالاخره تکه يي بهش مي انداخت؛ درباره داماد بودنش و از اين حرف هاي بي نمک که به تازه دامادها مي زنند. بالاخره مراسم ازدواج نزديک شد و قرار شد در آخرين جمعه مرداد 78 آنها در باغي اطراف کرج عروسي کنند اما سه روز مانده به ازدواج بهروز غيبش زد و تمام پس انداز سال ها کار او را با خودش برد. قرار بود پول هايشان را روي هم بگذارند و يک خانه نقلي بخرند که نشد و بهروز با ايران اير به ترکيه و از آنجا به استراليا رفت و همه ما را بهت زده کرد. روز شنبه نمي دانستيم چطور سر کار برويم و چه جوري توي چشم هاي پري نگاه کنيم. حتي مي ترسيديم بهش زنگ بزنيم. آقاي رئيس به منشي گفت؛ «قطعاً پري مدتي نمياد، کسي رو جاش بذارين تا حالش بهتر بشه.» اما پري صبح از همه زودتر آمد؛ با جعبه يي شيريني. ته چشم هايش پر از اشک بود. شيريني را به همه حتي به آقاي رئيس تعارف کرد.
منشي که از همه کم حوصله تر و فضول تر بود در ميان بهت و ناباوري همه ما گفت؛ «مگه برگشته؟»
پري گفت؛ «نه سرم کلاه گذاشت ولي مهم نيست. اين چند ماه بهترين روزهاي زندگيم بود.»
قطره اشک کوچکي از گوشه چشم هايش پايين ريخت.
ما فهميديم راست مي گويد. مهم نيست که سر همه ما کلاه رفته بود، مهم اين بود که ما ماه ها روي ابرها بوديم و با حال و هواي پري حال مي کرديم.
احمد غلامی - روزنامه اعتماد

ببخشید با تاخیر سلام

ممنونم...

سلام عزيز دلم. گلپري جونم. خوبي ؟؟؟؟


نويد


ممنون فاطمه جان. منم خوبم! امروزم مثه ديروز و پريروزم
نمي بخشمت! سلام

احسان

كيانا