باز دل ِ من به عشقت بی قرار ِ فقط نگو برات فرقی نداره ، باز تو شبام میشه پر از ستاره فقط نگو برات فرقی نداره ، برات میمیرم نرو ای مهربونم ....

"زخم"

شکارچی دوربین را به همراهش داد. گفت:
- آن آهو را که می‌چرد خوب نگاه کن. ببین که چگونه خواهد دوید
همراه، دوربین را روی حیوان فوکوس کرد. سرعت گلوله از صدای ِ تفنگ بیشتر بود. گلوله ساقه‌ی علفی را که نزدیک پوزه‌ی ِ آهو بود کند و بلند کرد و گل‌های ریشه‌اش را افشاند. آهو تکانی به خود داد و دوید.
شکارچی گفت:
- دیدی؟ میل به حیات و زنده ماندن بر لذت علف چربید. حالا دوربین را کنار بگذار. چند دقیقه‌ای صبر می‌کنیم.
زمان گذشت. حیوان برگشت. شکارچی گفت:
- از نو نگاه کن
همراه دوربین را روی حیوان میزان کرد. شکارچی گفت:
- حالا چه می‌بینی؟
همراه گفت:
- دارد می‌چرد
شکارچی گفت:
- فرار کرد که زنده بماند که برگردد که دوباره بچرد.
همراه چیزی نگفت. به تماشای آهو مشغول بود. شکارچی گفت:
- چنین حیوانی مستحق مرگ نیست؟
سرعت گلوله از صدای تفنگ بیشتر بود. گلوله لیسه زیر گردن ِ آهو را برد و حیوان به پهلو بر زمین افتاد. میان ِ پوزه‌اش چند ساقه‌ علف ِ نجویده بود.

وَلَئِنْ سَأَلْتَهُمْ لَيَقُولُنَّ إِنَّمَا كُنَّا نَخُوضُ وَنَلْعَبُ ۚ قُلْ أَبِاللَّهِ وَآيَاتِهِ وَرَسُولِهِ كُنْتُمْ تَسْتَهْزِئُونَ﴿65﴾

خـائن اونـی ِ کـ ه تـوی ِ دل ِ کـسی بـ ه فـکر ِ کـس ِ دیـگس ؛ اونـی ِ کـ ه از نـقش بـازی کـردن هـم خـسته مـیشه ، اونـی ِ کـ ه دروغـاش تـکراری ِ ، اونـی ِ کـ ه وقـتی مـیبینتت بـازم مـیخنده بـهت ، اونـی ِ کـ ه هـنوزم دوسـش داری ُ هـنوزم مـیگی “ اگه با اون خوشحالی منم خوشحالم “ • • • ! /
#H120

خیلی باحال بودا

و سرش را لمس کردم.

همان لحظه پسرم وارد اتاق شد و گفت که بابا وقتش است که مامان را بغل کنی و بیرون بیاوری. برای او دیدن اینکه پدرش مادرش را بغل کرده و بیرون ببرد بخش مهمی از زندگیش شده بود. همسرم به پسرمان اشاره کرد که نزدیکتر شود و او را محکم در آغوش گرفت. صورتم را برگرداندم تا نگاه نکنم چون می‌ترسیدم در این لحظه آخر نظرم را تغییر دهم. بعد او را در آغوش گرفته و بلند کردم و از اتاق خواب بیرون آورده و به سمت در بردم. دستانش را خیلی طبیعی و نرم دور گردنم انداخته بود. من هم او را محکم در آغوش داشتم. درست مثل روز عروسیمان.

اما وزن سبک‌تر او باعث ناراحتیم شد. در روز آخر، وقتی او را در آغوشم گرفتم به سختی می‌توانستم یک قدم بردارم. پسرم به مدرسه رفته بود. محکم بغلش کردن و گفتم، واقعاً نفهمیده بودم که زندگیمان صمیمیت کم دارد. سریع سوار ماشین شدم و به سمت شرکت حرکت کردم. وقتی رسیدم حتی در ماشین را هم قفل نکردم. می‌ترسیدم هر تاخیری نظرم را تغییر دهد. از پله‌ها بالا رفتم. معشوقه‌ام که منشی‌ام هم بود در را به رویم باز کرد و به او گفتم که متاسفم، دیگر نمی‌خواهم طلاق بگیرم.

موافقم

سلام حرفت درسته
قصد بحث هم ندارم فقطم همین یه دیدگاهو میزارم

فقط همه با حجاب ها هم کارشون درست نیست فقط ظاهری درستن : )
اما از باطنشو بدتر از بی حجابان

لایک