راستی این انسانِ اشرف مخلوقات چه موجود شگفتی آوریست! گاه در رشد عقل وخرد آنچنان به اوج وعظمت میرسد که تحسین برانگیز میشود و گاه آنچنان درحضیض جهل وگمراهی میافتد که
از حیوانی که زندگیش برمدار غریزه میگذرد به مراتب پست تر میشود!
شنیده شد: یک مبارزِ انتحاری ( ازطایفه القاعده ) که در انفجاری ناموفق دستگیر شده بود، مورد تفتـیش بدنی قرارمیگیرد ، متوجه میشوند که حفاظی آهنی برای مصون ماندن اعضاء تناسلیـش هم همراه دارد. علت راکه می پرسند،
میگوید دراین مأ موریت که قراربود همراه بمب منفجر شوم میخواستم درآن دنیا مشکل آمیزشي در بهشت نداشته باشم
دوسه مثقال خریت زخران چیزی نیست – آدمی هست که الحق دوسه خروار خراست

آقای افتخاری گفت: قاسم! این قورباغه را از کلاس بینداز بیرون
قاسم گفت: آقا اجازه؟ ما از قورباغه می‌ترسیم

آقای افتخاری گفت: ساسان! تو این قورباغه را بینداز بیرون
ساسان گفت: آقا اجازه؟ ما هم می‌ترسیم

آقای افتخاری گفت: بچه ها! کی از قورباغه نمی‌ترسد؟
من گفتم: آقا اجازه؟ ما نمی‌ترسیم

آقای افتخاری گفت: کیف و کتابت را بردار و گمشو از کلاس برو بیرون،
گمان می‌کنم که محمود مَرا لو داده باشد؛ و گرنه آقای افتخاری از کجا می‌دانست که من قورباغه را به کلاس آوردم...؟!

استاد منوچهر احترامی
(خالقِ اثر جاودان، حسنی نگو، یه دستهِ گل)

واسه اینکه دار و ندار منی
که انقدر تورو دوست دارم
بـرو
نزار گریه هام و ببینی عزیز
یه کاری نکن کم بیارم
بـرو….
زمین و زمان بسته ی عشق توست
می خوام از زمین و زمان کنده شم
تو حتی نگاهم نکردی چرا؟!
یه کاری نکردی که شرمنده شم
یه چیزی تو چشمای خیس تو بود
که خیلی نمی شد تماشاش کرد
تورو می کشیدم که یادم نری
منه شعر رو عشق نقاش کرد
تنها منم! همه درد تنم یادگاری تو چشم خیس و ترم

خداحافظی می کنی با کسی
که از تو یه دنیا محبت گرفت
خداحافظی درد سنگینی ِ
الهی بمیرم که گریه ات گرفت
تنها منم
همه درد تنم
یادگاری تو
چشم خیس و ترم
تنها منم! همه درد تنم یادگاری تو چشم خیس و ترم

یکـــــــ گُل را تصـــــور کن ! گُلــی کـه با تمـــام ِ وجــــود می خواهــی اش ... دلت ضـعـف می رود بـرای شَهـدَش کـه کـامَت را شیـریـن کنـد ... عطـــرش کـه مستـت کنـد... و زیبــــایی اش که صفــابخـش حیـــاتـت باشـد ... بنـد بنـدِ وجـــــودت می خـواهـد بچینـی اش ... ولـی ... از تـرس اینـکه مبــادا پـژمـرده اش کنی ! با حســـــرت از دور فـقـط تمــــاشـــایش می کنی ... چـون اگـر حتـی یکــــــ گلبــــرگ از گلبــــرگهایش کـــم شود ! هـرگـز خــودت را نخـواهـی بخشـیـد .... ! از ســـوی ِ دیگــــر ... فکـر دست های غـریبـــــه کـه هـر آن ممکن است گلترا بچینند دیـوانـه ات می کند !! جـز خـودت و خُـــدا کسـی نمی داند که جـــانت به جـــان ِ آن گُلبستــه است ... و تـو داری با ایـن تــرس روزهـا را به سختـی شَب می کنی ... و آرزو داری ای کـــاش می شد تابلـــویی بود کنـار گُلت که رویش نوشتـه بود : این گُل صــآحب دارد . . . !