ای شادی ِ آزادی!
روزی که تو بازآیی
با این دل ِ غم‌پرورد
من با تو چه خواهم کرد؟
غم‌هامان سنگین است
دل‌هامان خونین است
از سر تا پامان خون می‌بارد
ما سر تا پا زخمی
ما سر تا پا خونین
ما سر تا پا دردیم
ما این دل ِ عاشق را
در راه ِ تو آماج ِ بلا کردیم
می‌گفتم:
روزی که تو بازآیی
من قلب ِ جوانم را
چون پرچم ِ پیروزی
بر خواهم داشت
وین بیرق ِ خونین را
بر بام ِ بلند ِ تو
خواهم افراشت
می‌گفتم:
روزی که تو باز آیی
این خون ِ شکوفان را
چون دسته گل ِ سرخی
در پای تو خواهم ریخت
وین حلقه‌ی بازو را
در گردن ِ مغرورت
خواهم آویخت
ای آزادی!
بنگر!
آزادی!
این فرش که در پای تو گسترده‌ست
از خون است
این حلقه‌ی گل خون است
گل خون است…
ای آزادی!
از ره ِ خون می‌آیی
اما
می‌آیی و من در دل می‌لرزم:
این چیست که در دست ِ تو پنهان است؟
این چیست که در پای تو پیچیده است؟
ای آزادی!
آیا
با زنجیر
می‌آیی؟

اندر دل بی وفا غم وماتم باد

آن را که وفا نیست زعالم کم باد

دیدی که مرا هیچ کسی یاد نکرد

جزغم ، که هزار آفرین برغم باد

خدایا باز این فصل خزان آمد

صدای باد پاییزی دوباره نغمه خوان آمد

غم پاییز و رنج مهر و شبهای دراز از پیش

غروب بی قرار و نم نم باران زار آمد

چه دلتنگم از این پاییز ، چه بیزارم از این غم ریز

از این شبهای بی فردا

از این پندار جان فرسا ، از این ناپخته گفتن ها

که بود آنکس که فصل برگ ریزان را

به نام فصل دلداران رقم میزد

به فصل عاشقان دل ز کف داده

به فصل مستی و میخواری و رندی

به فصل سرو قدان کمان ابرو

که سر بر گوش هم برده به نجوا راز می گویند

به شهد و شاهد و شادی ، به شبهای سبک بالان

رقم می زد

که گفت این آسمان مهر بی همتا ست

که گفت آخر غروب این خزان زیباست

بیاید تا خزان برگ ریز عمر را بیند

بیاید یک سفر با ما ببیند دردها پیداست

غروب زنده ها اینجاست

ببین اینجا درون خانه ام سرد است

اگر بتوان بر این ویرانه نام خانه را بگذاشت

که نتوانم چنین پنداشت

به روی بام این ویرانه ام ابریست

سیه چون شام تار من

اگر باریدن آغازد چه خواهم کرد

کجا خواهم شدن از زیر این بام مشبک گون

کجا می خواهم این طفلان پاک و بی گناهم را از این بیغوله ها بردن

دلم بی تاب و چشمم از پس شیشه میان باد پاییزی

کشیده از کرانه تا کران بر آسمان پرواز

تمام آسمان ابر است

میا ای باد، مبار ای ابر

مگر افغان طفلان را نمی بینی

مگر سوراخهای بام ویران را نمی بینی

شما را میدهم سوگند، بر گردید

ولی می پیچد این طوفان

ولی می بارد این باران

چه بی تابانه می پیچد

چه بی رحمانه می بارد

ز آب دیده و باران زمین خانه لبریز است

فلق فریاد می دارد که این مستانه پاییز است

و سوز برگ ریزاش تنم را می دهد بر باد

در آن هنگامه می دیدم

که مام کودکان از درد پهلویش به خود میپیچد و دم برنمی آرد

مبادا طفل معصومش ز درد او شود آگه مبادا شوی نالانش ز شرم از خود رود ناگه

به هر زحمت صدایم کرد بنشینم

و دستان نحیفش را درون دستهای خسته ام جا کرد

نگاهش تیغ در چشمم فرو می کرد نفسهایش شماره می نمود

اینک و طفلانم چو پروانه به گردش حلقه می بستند

صدایش را به سختی می شنیدم من سرم را پیش آوردم

خدایا این چه گفتار است وصیت میکند آیا؟

تو را اندر تمام زندگی یک خواهشی دارم

که جان نو نهالانم از این ماتم سرا بردن

مرا گر تاب آوردم در این ویران سرای حزن

به دل مهر تو پروردم به پایم بند فرزندان تو را می خواستم،