دوستم

عمری خطاب کردند: ناخورده مست مارا


آویختند چون تاک، از داربست مارا

آیینه وار بودیم همراز سینه صافان

آن آهنین دل آمد، درهم شکست مارا

دلبسته ی شرار آن آتشین نگاهیم

بگذار تا بنامند: آتش پرست، مارا

دزدانه تا کی و چند؟ این پرده را برانداز

بگذار تا ببینند، ساغر به دست مارا

بی حد زدند مارا، از حد گذشته بودیم

شادیم از آنکه دیدند، هشیار و مست مارا

مرا می بینی و هردم زیادت میکنی دردم


تو را می بینم و میلم زیادت می شود هردم

به سامانم نمی پرسی نمیدانم چه سر داری

به درمانم نمی کوشی نمیدانی مگر دردم؟

نه راهست این که بگذاری مرا بر خاک و بگریزی

گذاری آر و راهم پرس تا خاک رهت گردم

ندارم دستت از دامن بجز در خاک و آن دم هم

که بر خاکم روان گردی بگیرد دامنت گردم

فرو رفت از غم عشقت دمم دم میدهی تاکی

دمار از من برآوردی نمیگویی برآوردم

شبی دل را به تاریکی ز زلفت باز می جستم

رخت می دیدم و جام هلالی باز می خوردم

کشیدم در برت ناگاه و شد در تاب گیسویت

نهادم بر لبت لب را و جان و دل فدا کردم

تو خوش می باش با حافظ برو گو خصم جان میده

چو گرمی از تو می بینم چه باک از خصم دم سردم؟!

ممنووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووووونم

تکیه بر باد ... !

مبارکه

ممنوووووووووووووووووووووون