نعره کن ای سرزمین جان سپردن نعره کن
نعره کن ای خاک خسته خاک گلگون نعره کن
شب هق‌هق شب پرپر زدن چلچله‌هاست
از غزلگریه پُرم خانه هم‌غصه کجاست
از غزلگریه پُرم خانه هم‌غصه کجاست

این‌همه جوخه این‌همه دار این‌همه مرگ
این‌همه عاشق خفته در خون
این‌همه زندان این‌همه درد این‌همه اشک
نعره‌هایت کو خاک گلگون

شب هق‌هق شب پرپر زدن چلچله‌هاست
از غزلگریه پُرم خانه هم‌غصه کجاست
از غزلگریه پُرم خانه هم‌غصه کجاست

خاک گـُل‌مُردگی و قحطی و آفت‌زدگی
وطن تعزیه در مرگ و مصیبت‌زدگی
شب یاران شب زندان شب ویرانی ماست
شب اعدام رفیقانِ گـُل و نور و صداست
شب اعدام رفیقانِ گـُل و نور و صداست

این‌همه جوخه این‌همه دار این‌همه مرگ
این‌همه عاشق خفته در خون
این‌همه زندان این‌همه درد این‌همه اشک
نعره‌هایت کو خاک گلگون

شب هق‌هق شب پرپر زدن چلچله‌هاست
از غزلگریه پُرم خانه هم‌غصه کجاست
از غزلگریه پُرم خانه هم‌غصه کجاست

خاک گـُل‌مُردگی و قحطی و آفت‌زدگی
وطن تعزیه در مرگ و مصیبت‌زدگی
شب یاران شب زندان شب ویرانی ماست
شب اعدام رفیقانِ گـُل و نور و صداست
شب اعدام رفیقانِ گـُل و نور و صداست

شرمت باد ای دستی که بد بودی بدتر کردی
هم‌بغض معصومت را نشکفته پرپر کردی
هم‌بغض معصومت را نشکفته پرپر کردی

ننگت باد ای دست من ای هرزه گرد بی‌نبض
آن سرسپرده‌ات را بی یار و یاور کردی
ای تکیه داده بر من ای سرسپرده بانو
با این نادرویشی‌ها آخر چرا سر کردی

دستی با این بی‌رحمی دیگر بریده بهتر
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی

سربرده در گریبان بی‌خودتر از همیشه
حیفت نهایتی که با من برابر کردی
ای تکیه داده بر من ای سرسپرده بانو
با این نادرویشی‌ها آخر چرا سر کردی

دستی با این بی‌رحمی دیگر بریده بهتر
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی

زهر این نفرین نامه جای خون در من جاری
این آخرین شعرم را پیش از من از بر کردی
ای تکیه داده بر من ای سرسپرده بانو
با این نادرویشی‌ها آخر چرا سر کردی

دستی با این بی‌رحمی دیگر بریده بهتر
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی

زجری همیشه بهتر با من ترحم هرگز
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی

دستی با این بی‌رحمی دیگر بریده بهتر
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی
بر من فرود آر اینک بغضی که خنجر کردی

او هفت اصل مهم را که دانش آموزان در دبیرستان فرا نمیگیرند به شرح زیر نام برد:

اصل اول: در زندگی همه چیز عادلانه نیست و بهتر است با این حقیقت کنار بیایید.

اصل دوم: دنیا هیچ ارزشی برای عزت نفس شما قایل نیست. در این دنیا از شما انتظار میرود قبل از اینکه نسبت به خودتان احساس خوبی داشته باشید کار مثبتی انجام دهید.

اصل سوم: پس از فارغ التحصیل شدن از دبیرستان و استخدام شدن کسی به شما حقوق فوق العاده زیادی پرداخت نخواهد کرد به همین ترتیب قبل از آنکه بتوانید به مقام و موقعیت بالاتری برسید باید برای مقام ومزایایش زحمت بکشید.

اصل چهارم: اگر فکر میکنید آموزگارتان سخت گیر در اشتباه هستید پس از استخدام شدن متوجه خواهید شد که رییس شما سخت گیرتر از آموزگارتان است چون امنیت شغلی آموزگارتان را ندارد.

اصل پنجم: آشپزی در رستورانها باغرور و شان شما تضاد ندارد. پدربزرگهای ما برای این کار اصطلاح دیگری داشتند از نظر آنها این کار یک فرصت بود.

اصل ششم: اگر در کارتان موفق نیستید والدین خود را ملامت نکنید از نالیدن دست بکشید و از اشتباهات خود درس بگیرید.

اصل هفتم: قبل از آنکه شما متولد بشوید والدین شما هم جوانان پر شوری بودند و به قدری که کنون به نظر شما میرسد ملال آور نبودند