عشق راهی برای ابراز احساسات است....اما برای ابراز عشقتان نباید حتماً منتظر مناسبات و فرصت های خاص باشید. با به کار بستن این عادات ساده اما مهم در زندگی خود، رابطه عشقیتان را بیش از پیش رونق بخشید تا شما نیز جزء زوج های خوشبخت به حساب بیایید.



1. حداقل روزی یکبار به همسرتان بگویید "دوستت دارم." مطمئن باشید که همسرتان به شنیدن این کلمات نیاز دارد.



2. موقع سلام و خداحافظی همدیگر را در آغوش گرفته و ببوسید.



3. تا پایان عمرتان، قرار ملاقات های عاشقانه تان فقط با همسرتان باشد. با همسرتان حتی بیشتر از زمانیکه دوست پسر یا دوست دخترتان بود رفتار کنید. یادتان باشد که همیشه باید عاشق و معشوق باقی بمانید. پس وقتی برای شام بیرون می روید، درب را برای خانمتان باز کنید، صندلی را برای وی بیرون بکشید، و موقع قدم زدن دست های همدیگر را بگیرید.



4. مسائل پیش پا افتاده را جدی نگیرید. می توانید اجازه دهید که عادات بد همسرتان اعصابتان را به هم بریزد و اذیتتان کند. می توانید هم این عادات را بپذیرید و برای بهبود وضعیت تلاش کنید. آیا همسرتان عادت دارد در خمیردندان را موقع مسواک زدن باز بگذارد؟ خمیردندانتان را جدا کنید. آیا شوهرتان عادت دارد لباسهایش را در همه جای خانه پخش کند؟ توجه نکنید، یا اگر هم خیلی اذیتتان میکند آنها را جمع کنید، و همیشه به خاطر داشته باشید که در قبال این گذشت شما، همسرتان هم کارهای فوق العاده ای برایتان خواهد کرد

.

5. به جنبه مثبت قضیه فکر کنید. به جای اینکه در مورد راه هایی که همسرتان موجب یاس و ناراحتی شما می شود فکر کنید، در مورد همه چیزهای مثبتی درمورد او فکر کنید که همیشه نظرتان را جلب می کرده است.



6. وقتی عصبانی می شوید، کمی صبر کنید. وقتی هر دوی شما عصبانی هستید، اصلاً با هم صحبت نکنید. چند دقیقه صبر کنید، بیرون رفته و کمی قدم بزنید، یا روی تخت دراز بکشید. برای مدتی از همدیگر دور شوید. یک مکث کوتاه به هر دو شما این امکان را می دهد که به جای ناراحت کردن و رنجاندن همدیگر، عاقلانه درمورد چیزی که موجب ناراحتیتان شده است با یکدیگر صحبت کنید.

7. هیچوقت از اسرار و ضعف های همسرتان برعلیه او استفاده نکنید. آنچه که به نظر غیر مهم، جزئی، و پیش پا افتاده می آید ممکن است در نظر همسرتان بسیار جدی و پراهمیت باشد. باید تشخیص دهید

رنج های بی حساب زندگی،

گریه ی همیشگی،

نامه های سر به مهر دخترک،

شکوه های نی لبک،

دم فرو برید!

آسمان برفی ام سراسر آفتاب شد

روزهای مرده ام هوای تازگی گرفت

باز هم سپیده زد

ساعت شکسته ام نواخت زنگ

چشم های خفته ام فروغ زندگی گرفت

در میان آن همه سیاهی و دروغ و رنگ

یک ستاره ی غریب

بر دل پر از غمم اشاره کرد

دور شد سیاهی از وجود من

طالع مراپر از ستاره کرد

سرنوشت من زنو نوشته شد

با یکی نبودو هیچ کس نبود

قلب من پس از گذشت سالها

نام شاعری نجیب را سرود...

دل به من بسپار،

آنجا که

تپش نبضت

بر پوست انگشتانم

احساس می شود!!!

آنجا که واژه ها

بی بهانه

ترانه ای از جنس بهانه می سازند،

آنجا که

اشکهایم فریاد میزنند:

هستیم

ارزانی

نگاه سر به هوایت!

می دانم

چشمهایت نمی شنوند

با همان یقین

که دستانت نمی بینند

التهاب بودنت را

در سرمای وجودم...

سلام عزیزم

من امروز 8 روزه شدم. خیلی رشد کردم و میتونم خیلی چیزا رو احساس کنم. چیزایی مثل عمیق تر دیدن و شناختن آدمای دورو برم،حتی میتونم گرمای دستای آدما رو از هم تشخیص بدم.

من خندیدن رو هم یاد گرفتم یه حسی هم هست که نمیدونم اسمش چیه!؟ یه چیزی که خنده رو از روی لبام میگیره. هر روزی هم که میگذره این حس بیشتر میشه. وقتی جای خالیتو میبینم اینجوری میشم.

من هنوز نمیتونم حرف بزنم و راه برم. و نمیتونم این حرفا رو به کسی بفهمونم، کاش بودی. اینجوری یکی بود که زبونمو بفهمه ودستمو بگیره تا راه بیفتم.

امروز مامانو بابا بردنم دکتر تا ببینن وضعیتم طبیعیه یا نه؟

میخوای بدونی دکترم چی گفت؟

اون گفت: این طفلک 8 روزه عاشق شده...



ایمانم دوست دارم با هر تپش قلبم. درد دوریت داره داغونم میکنه. کاش منم مثل بقیه گرمای وجود عشقمو لمس میکردم. اما....

یکی یدونه ای که تموم دنیا رو به یه تار موت نمیدم دلتنگتم به یادم باش.