در ثانیه هایی که غم طاقتم را تاب میکند میخواهم سکوت اویخته بر دیوار دل را فریاد کنم

و بشکنم این فاصله های خیمه زده میان سکوت من و نگاه تو را.

گاهی در انتهای یک سکوت سخت ارزو میکنم کاش این اخرین سکوت میان من و تو باشد

و از این پس این بند ها را بگشاییم وعشق جایگزین اندوه شود.

نمیدانم چرا اینگونه است!

گاهی ساده دل می بندم به حادثه ای که مرا با خود میبرد تا مرز جنون و گاه دل را

باز میستانم از نگاهی که مهر در ان رخنه کرده.

گاهی انقدر شکننده که با تلنگری ناگهان فرو میریزم /گاهی انچنان صبور که

در چرایی این تناقض درمانده می شوم و سکوت میکنم تا شاید سکوت در یابد که این من

اینگونه یعنی چه!؟

سکوت با تمام سنگینی که بردل می کند گاهی مرا می رهاند از نگاههای پرسوال وچراهای

اشفتگی های گاه به گاه دل.

می اندیشم لحظه ها برای چه متولد میشوند وچرا در دم جان میدهند و تک تک لحظه ها

برای چه در قاب زندگی من پیدا میشوند حادثه می افرینند ودر خاطراتم گم میشوند!؟؟؟

ان گاه دوباره تلنگری و دل در به در و درمانده ومن شرمنده از این تردید!

ای وای باز دوباره این دل چه ساده در خود گم شد!!!

بخشش....بخشش.......!بخشش ای باور من ...ای خدای من ........! ببخش دل را.

او میداند که در پشت این دیوار سکوت فردای زیباییها خانه کرده و عشق موج میزند

اصلا شاید از اینرو ست که این چنین بی تابی میکند و بیقرار است.

و اینک ای کس بی کسا ن میان این همه باور ناباوریها این همه لحظه های غریب

وافکار غمین فقط یاد تو ریشه دارد تو که با من گفتی از عشق در سختترین لحظه های بودن.

بامن گفتی که با یادت میتوان گدا بود و پادشاهی کرد.

ای منتهای باور من به زیباترین و خالصانه ترین باورها سوگند/به رویا شیرین و به امیدهای

زندگی افرین/به نگاههای خسته ودلهای شکسته

در بیابانی که بهت سکوتش قلب عاشق را به زنجیر میکشد وبی تابی هایش ره گم کرده ی

امیدواری را به کام مرگ میکشد دستان خالی ام را که بسویت دراز است بگیر و هیچ دم

مرا با این بار گناهان و این همه غربت با قلبی پرتلاطم از طوفان حادثه ها

وافکار پریشان تنها مگذار.

دریابم که خواهانم پیوسته و تا ابد خواهانم تو باشی ومن در پی تو و جوینده ی تو.

این روزها تمام حرفهایم شده اند سکوت خیلی بیشتر از پیش.

تو را می بینم وسکوت مکینم / نباشی هم سکوت میکنم!

تو از سکوت من به هیچ میرسی ومن از سکوت خویش به تو.

اما ای کاش که اینگونه نمی بودی.

گاهی این هیچ نگفتن هایت قلبم را میفشارد .

نمیدانم چرا اینگونه است.مگر جز این است که من عاشق سکوت توام ! و تو

همه ی ناگفته های در سکوت منی!

میدانی گاهی چرا اینگونه بی قرار میشوم؟ ترسم که تو را ندانم و از من به منیت برسم.

ترسم که به ناکجا رفته باشم وسکوت را جایکزین معجزه ی عشق کنم.

کاش امشب تو بودی ودست مهر بر سر تردیدهای دل بیقرار می کشیدی.

باشد چشم براهت میمانم .من اینک در دو راهی چه کنم چه کنم نشسته ام

تب دارم گویا. گاه هذیان هم میگویم !

چنان که

(احساس میکنم تمام مسیرهای اسمان وزمین به نگاه تو ختم میشود. )

ببخش .

بیقرایهایم را به دل نگیر .

شکوه نبود اینها ./ دلتنگت شده ام باز / بی اختیارم.

وگرنه میدانی که من همیشه سکوت کرده ام!

نمیدانم ......... این را هم میدانی یا نه که

نگاهت قبله گاه من است

اصلا شاید از این روست که این چنین این نگاه ازمن می گریزد !

(از کجا دانسته است نمیدانم!)

دیگر پریشانیها ی من شده اند تو و غرور تو شده است من.

چقدر بی انصافی تو وچقدر ساده دلم من !

کاش میدانستم من و تو این غرور هایمان یعنی چه!؟

کاش میدانستم کدام یک عاشق تر ند؟!

سکوت من یا لبخند تو

سکوت تو یا عبور من ؟؟!!!

ببخش مرا و بگذر از من برای چنین عاشقانگی هایی که سکوت میشوند.

تردید

گاهی احساسم /عشقم/نفسهایم با

تردید می امیزد.با اندیشه به تو ازترس جاری میشوم!

این روزها احساس میکنم پررنگ ترشدی /شاید

هم رنگی تر شدی./نمیدانم شاید هم یکرنگ تر شدی!

میبینم که سینه ی سکوت را دریده ای!

غرور را شاید پشت رویایی شبیه به عشق

جا گذاشته ای.

نمیدانی چه احساس خواستنی است،این حس نوازشگر!

حس یافتن/ قصه ی رسیدن وماجرای وصال و شرح

دلدادگی .

دیگر نمیدانم چه بگویم.میترسم ...!اری هنوز هم

میترسم ...!

دیگرحرفهای گذشته را هم تکرار نمیکنم!

شکوه های پیشین را پس میگیرم!!

نمیگویم سکوت را بشکن! حتی دیگر نمیگویم

این سکوت قلبم را میفشارد !

من دیوانه ی سکوت عاشقانه ات هستم اما خواهان بودن

سایه وار و صدای بی هدف نیستم.

اینک هیچ نمیخواهم !دیگر نه چون تو عاشقی را از تو

میخواهم!و نه این پریشانی و تردید را در خود!

اری من از تو هیچ نمیخواهم

نه نگاه عاشقانه ات را

نه پریشانیهای گاه به گاهت را!

فقط یک خواهش /یک نیاز /یک التماس

مرا بازیچه ی این بازی قرار مده!

ومخواه که این دل اشتباه کند!

اگر قرار است از تو عبور کنم پس مگذار که در میان

تاریکی رابطه ها و تردیدها بودنت را باور کنم!

نخواه که در میان این اشفتگی های بی اختیار یادت بیش

از این در تارو پود لحظه هایم رخنه کند!

اری من از تو هیچ نمیخواهم

زیرا که خدای تو خدای من است وهمیشه بهترین ها

را نصیبم میکند.

و ان بهترین شاید تو باشی و شاید هم نباشی زیرا که

عشق من نزد خداست واو

هر وقت و هر گونه که خود اراده کند ان را به من

میبخشاید

شاید با قلب تو و در قالب تو وشاید عاشقانه تر!

و تو فقط به حرمت و ابروی عشق، اگر بنا بر رفتن است

مرا بازیچه ی بازی این نگاهها و پریشانیهای گاه به گاهت

مکن .

هایم

در دگاهی برای شکستن بغض هم بهانه کم می اید.خواستن

با دوری می امیزد ودل به مدارا عادت میکند.

گر چه من هنوز همان عاشق بارانی هستم

وتو همان عشق خواستنی

اما گویا این سکوت نهایت با توبودن من است

ومن این را نمیخواهم!این چنین عاشقانه ماندن

را نمیخواهم!

زمانی از سکوت میگفتم و به سکوت اینگونه مان

می اندیشیدم اما این روزها دیگر شده ام خودسکوت.

گاهی دیگرنمیفهمم من منم یا سکوت منم!

وسکوت همیشه یک دنیا تردید به همراه می اورد.غمهایم

به اندازه ی مهربانی تو اوج گرفته اند ومن هنوز میان بهت

وثانیه هایی که نمیدانم کی و چگونه به تو میرسد مدفونم!

این که نامش را گذاشته اند زمان گاهی قرار از دلم می

گیرد.دیر و زود یعنی چه؟!

تو بگو ایا زمان برای دیدن تودیرو زود می شود؟! تویی که

پیوسته درلحظه های من جاری هستی .

مدتهاست که دیگر امده ای !رسیده ای گم شده در

خودهستی ونهان در عشق!این روزها درحوالی دل خانه

داری.عبور میکنی عاشقانه از این

پس کوچه های اشتیاق!

اما من دچار هزاران حس غریبم!باید عاشق عاقلی باشم

واین چقدر درتضاد با قانون جهان است.

ودغدغه ی من این است : دوگانگی احساس !

تردید برای با توبودن، یا نبودن!و این تضاد اینگونه!

هنوز هم فکر میکنم خاتم تمام این سرگردانی ها تویی.

وکلید گمشده ی صندوقچه ی پریشانی ستان توست.پس باز هم منتظرم.هنوز هم منتظر تو!