من لواااااااااااشك ميخوام

در دل خسته ام چه می گذرد؟

این چه شوری ست باز در سر من؟

باز از جان من چه می خواهند؟

برگ های سپید دفتر من؟



من به ویرانه های دل چون بودم

روزگاری ست های و هو دارم

شیونی دردناک و روح گداز

بر سر گور آرزو دارم



این خطوط سیاه سر در گم

دل من ،روح من ،روان من است

آنچه ار عشق او رقم زده ام

شیره ی جان تانوان من است



سوز آهم اثر نمی بخشد

دفتری را چرا سیاه کنم؟

شمع بالین مرگ خود باشم

کاهش حود خود نکاه کنم؟



بس کنم این سیاهکاری ،بس!

گرچه دل ناله می کند : "بس نیست"!

برگ های سپید دفتر من!

از شما روسیاه تر کس نیست

زنی را می شناسم من
که شوق بال و پر دارد
ولی از بس که پُر شور است
دو صد بیم از سفر دارد
زنی را می شناسم من
که در یک گوشه ی خانه
میان شستن و پختن
درون آشپزخانه
سرود عشق می خواند
نگاهش ساده و تنهاست
صدایش خسته و محزون
امیدش در ته فرداست
زنی را می شناسم من
که می گوید پشیمان است
چرا دل را به او بسته
کجا او لایق آنست؟
زنی هم زیر لب گوید
گریزانم از این خانه
ولی از خود چنین پرسد
چه کس موهای طفلم را
پس از من می زند شانه؟
زنی آبستن درد است
زنی نوزاد غم دارد
زنی می گرید و گوید
به سینه شیر کم دارد
زنی با تار تنهایی
لباس تور می بافد
زنی در کنج تاریکی
نماز نور می خواند
زنی خو کرده با زنجیر
زنی مانوس با زندان
تمام سهم او اینست:
نگاه سرد زندانبان!
زنی را می شناسم من
که می میرد ز یک تحقیر
ولی آواز می خواند
که این است بازی تقدیر
زنی با فقر می سازد
زنی با اشک می خوابد
زنی با حسرت و حیرت
گناهش را نمی داند
زنی واریس پایش را
زنی درد نهانش را
ز مردم می کند مخفی
که یک باره نگویندش
چه بد بختی چه بد بختی!
زنی را می شناسم من
که شعرش بوی غم دارد
ولی می خندد و گوید
که دنیا پیچ و خم دارد
زنی را می شناسم من
که هر شب کودکانش را
به شعر و قصه می خواند
اگر چه درد جانکاهی
درون سینه اش دارد
زنی می ترسد از رفتن
که او شمعی ست در خانه
اگر بیرون رود از در
چه تاریک است این خانه!
زنی شرمنده از کودک
کنار سفره ی خالی
که ای طفلم بخواب امشب
بخواب آری
و من تکرار خواهم کرد
سرود لایی لالایی
زنی را می شناسم من
که رنگ دامنش زرد است
شب و روزش شده گریه
که او نازای پردرد است!
زنی را می شناسم من
که نای رفتنش رفته
قدم هایش همه خسته
دلش در زیر پاهایش
زند فریاد که: بسه
زنی را می شناسم من
که با شیطان نفس خود
هزاران بار جنگیده
و چون فاتح شده آخر
به بدنامی بد کاران
تمسخر وار خندیده!
زنی آواز می خواند
زنی خاموش می ماند
زنی حتی شبانگاهان
میان کوچه می ماند
زنی در کار چون مرد است
به دستش تاول درد است
ز بس که رنج و غم دارد
فراموشش شده دیگر
جنینی در شکم دارد
زنی در بستر مرگ است
زنی نزدیکی مرگ است
سراغش را که می گیرد؟
نمی دانم، نمی دانم
شبی در بستری ک

سکوت کردم.... نمیدانم چرا به اشتباه گفتند راضی ایست.....

سکوت ام را شنیدنند ....اما حرف دلم را نه....

سکوتم دردناک بود ...اما برای آنها لذت بخش... برای آنهایی که اصلا نمی خواستند حرفی بزنم .. پس من در این میان چه می کردم؟

در میان این همه سخن که بر سرم میبارید و من حتی یک کلمه.. یک کلمه پاسخ گو نبودم چه میکرم؟

چه کرده بودم که روزه سکوت گرفته بودم؟....از چه میترسیدم که سکوت کرده بودم؟ ...

از که میترسیدم که دهانم بسته بود؟

بغض همراه با سکوت ... بغض همراه با لرزش دستان .... خشم همراه با سکوت....

انگشتانی که جمع میشدنند و ناخن هایی که به گوشت فرو میرفتند...

لبی که گزیده میشد و چشمانی که خیره مانده بود.....

ذهنی که آشفته بود و مدام این کلمات را دوره میکرد..چرا نمیگویم؟؟؟ چرا؟؟چرا؟؟؟چرا؟؟؟

سرم را بالا آوردم و خودم را در نگاه مادر دیدم....مادر... آه مادر.. کاش تو جای من سخن میگفتی...

صدایی ..حرفی...کلمه ای... گوشم را نوازش داد... :

اگر حرفی نمیزند دلیل بر رضایتش نیست .... سکوتش درد دارد و درد .... فرزندم را خوب میشناسم...هنوزم دیر نیست به او یاد بدهم بگوید نه......

باید برم افطاری درست کنم... من که مثل شما مامان جونم اینجا نیست ....

خدانگهدار... ولی چقدر پا قدمم سنگین بود!!!!

یک خانم معلم ریاضی به یک پسر هفت ساله ریاضی یاد می‌داد. یک روز ازش پرسید: اگر من بهت یک سیب و یک سیب و یکی بیشتر سیب بدهم تو چند تا سیب خواهی داشت؟


پسر بعد از چند ثانیه با اطمینان گفت: 4 تا! معلم نگران شده انتظار یک جواب صحیح آسان رو داشت (3).

او نا امید شده بود. او فکر کرد "شاید بچه خوب گوش نکرده است" تکرار کرد: خوب گوش کن، خیلی ساده است تو می‌تونی جواب صحیح بدهی اگر به دقت گوش کنی. اگر من به تو یک سیب و یک سیب دیگه و یکی بیشتر سیب بدهم تو چند تا سیب خواهی داشت؟

پسر که در قیافه معلمش نومیدی می‌دید دوباره شروع کرد به حساب کردن با انگشتانش در حالیکه او دنبال جوابی بود که معلمش رو خوشحال کند تلاش او برای یافتن جواب صحیح نبود تلاشش برای یافتن جوابی بود که معلمش را خوشحال کند. برای همین با تامل پاسخ داد "4"..... نومیدی در صورت معلم باقی ماند.

به یادش اومد که پسر توت فرنگی رو دوست دارد. او فکر کرد شاید پسرک سیب رو دوست ندارد و برای همین نمی‌تونه تمرکز داشته باشه. در این موقع او با هیجان فوق العاده و چشم‌های برق‌زده پرسید: اگر من به تو یک توت فرنگی و یکی دیگه و یکی بیشتر توت فرنگی بدهم تو چند تا توت فرنگی خواهی داشت؟

معلم خوشحال بنظر می‌رسید و پسرک با انگشتانش دوباره حساب کرد. و پسر با تامل جواب داد "3"؟ حالا خانم معلم تبسم پیروزمندانه داشت. برای نزدیک شدن به موفقیتش او خواست به خودش تبریک بگه ولی یه چیزی مونده بود او دوباره از پسر پرسید: اگر من به تو یک سیب و یک سیب دیگه و یکی دیگه بیشتر سیب بدهم تو چند تا سیب خواهی داشت؟ پسرک فوری جواب داد "4"!!!

خانم معلم مبهوت شده بود و با صدای گرفته و خشمگین پرسید چطور ؟ آخه چطور؟ پسرک با صدای پایین و با تامل پاسخ داد "برای اینکه من قبلا یک سیب در کیفم داشتم" نتیجه : اگر کسی جواب غیر قابل انتظاری به سوال ما داد ضرورتا آن اشتباه نیست شاید یه بُعدی از آن را ابدا نفهمیدیم.

هوا سرد است
دلم یک چای گرم میخواهد.....
هوا سرد است
دلم یک جای گرم میخواهد...
هوا سرد است
دلم یک یار بی مانند میخواهد...