از خواب پریدم


چشام پر اشک بود


بلند شدم و یه راست رفتم سمت کمد


تنها یادگاری از تو


عطرت بود که روی شال گردنم جا مونده بود



سر کشیدم بوی نبودنت رو . . .

- بخشش را "بخش کن"... محبت را "پخش کن" ...



- غضب "پریشانی" است... نهایتش "پشیمانی" است ...



- "به طرف" گوش بده... "بی طرف" نظر بده ...



- شکیبایی... بر هر "دعوایی"، "دواست"...



- هر چه "بضاعتمان" کمتراست ... "قضاوتمان" بیشتر است...



- وقتی "عصبانی" هستم ... "لب به لبخند" نمی زنم!



- با "خویشتنداری" ... "خویشاوند داری" ...



- "بخشش" ... پاک کن "رنجش" ...



- به "خشم" ... "چشم" نگو ...



- در اینکه با هم "تفاوت داریم"... با هم "تفاهم داریم"!؟



- موقع عصبانیت... "داد نزن" خود را "باد بزن"!



- سوء تفاهم، "تیر خطایی" است... که از "گمان" رها می شود!



- انسان "خوشرو" ... گل "خوشبو" ست.



- "آتشنشان" باش ... "آتشفشان" نباش ...



- از دورویی "دوری" کنیم... جای "دوری" نمی رود!



- وقتی "دور هم" جمع نشدیم ... "دور از هم" منها شدیم!



- از "تنفر" ... "متنفرم" ...



- "می توانست" اینطور نباشد... "می توانم" اینطور نباشم ...

این شعر را همین حالا بخوان



وگرنه بعدها باورت نمی شود



هنگام سرودنش چگونه دیوانه وار عاشقت بودم



همین حالا بخوان



این شعر را که ساختار محکمی ندارد



و مثل شانه های تو هربار گریه می کنم می لرزد



هربار گریه می کنم




و پیراهن هیچ فصلی خیس تر از بهاری نیست



که عاشقت شدم ...



امشب لب رودخانه نشستم و گریه کردم .

تمام زن ها شاعر می شدند



اگر مردها گریستن بلد بودند



. . . و



می‌توانستند



با رقص ِ چشم هایشان



طوفان به راه بیاندازند



هیچ مردی شاعر نمی شد



اگر زنی ...



هیچ مردی شاعر نمی شد



اگر زنی در کار نبود ...

مرسی کلییییییی