سلام مینا جان ...

سلام

سلام

هورا

قشنگه

سلام

آسمان ، آبی تر.

آب ؛ آبی تر.

من در ایوانم ، رعنا سر حوض.

رخت می شوید رعنا.

برگ ها می ریزد.

مادرم صبحی می گفت: موسم دلگیری ست.

من به او گفتم: زندگانی سیبی است، گاز باید زد با پوست.

..
درويشي قصه زير را تعريف مي كرد:

يكي بود يكي نبود مردي بود كه زندگي اش را با عشق و محبت پشت سر گذاشته بود.

وقتي مُرد همه مي گفتند

به بهشت رفته است آدم مهرباني مثـل او حتما ًبه بهشت مي رود.

در آن زمان بهشت هنوز به مرحله ي كيفيت فراگير نرسيده بود و استـقبال

از او با تشريفات مناسب انجام نشد.

فرشته نگهباني كه بايد او را راه مي داد نگاه سريعي به فهرست نام ها

انداخت و وقتي نام او را نيافت او را به جهنم فرستاد.

در جهنم هيچ كس از آدم دعوت نامه يا كارت شناسايي نمي خواهد هر

كس به آنجا برسد مي تواند وارد شود.

مَرد وارد شد و آنجا ماند . . .

چند روز بعد شيطان با خشم به دروازه بهشت رفت و يقه فرشته نگهبان را

گرفت و گفت:

« اين كار شما تروريسم خالص است! »

نگهبان كه نمي دانست ماجرا از چه قرار است پرسيد: چه شده ؟

شيطان كه از خشم قرمز شده بود گفت:

« آن مَرد را به جهنم فرستاده ايد و آمده وكار و زندگي ما را به هم زده.

از وقتي كه رسيده

نشسته و به حرف هاي ديگران گوش مي دهد و به درد و دلشان مي رسد.

حالا همه دارند درجهنم با هم گفت و گو مي كنند

يكديگر را در آغوش مي كشند و مي بوسند.

جهنم جاي اين كارها نيست! لطفا ً اين مَرد را پس بگيريد!! »

وقتي قصه به پايان رسيد درويش گفت:

« با چنان عشقي زندگي كن كه حتي اگر بنا به تصادف در جهنم افتادي

خود شيطان تو را به بهشت بازگرداند! »

سلام
خوش اومدی

مرسی شادی جان

یک باره رفت آن همه سرمستی

یک باره مرد آن همه شادابی

می سوزم ـ ای کجایی کز بوسه

بر کام تشنه بزنی آبی ؟



...*احمد شاملو*...

در آغاز آفرینش، به تماشای آسمان نشسته بودم و در انتظار آمدن تو، امتداد کوچ چکاوکها را در خیال خویش می سرودم.

قاصدکی نوید آمدنت را در گوشم زمزمه می کند. چشم از آسمان برمی گیرم و تو را می جویم. نگاهم در غربت نگاهت گم می شود.

چشمان زلال تو از باور به پایان جستجو، لبریز می شوند. لبخندی به ماندگاری ابدیت بر لبان من نقش می بندد.

سکوتت، ایمانم را به سخره می گیرد.

نگاه اندوهبار من در جستجوی نگاه آشنایت پر می گشاید.

جوانه عشق در روحت پا می گیرد و در نگاهت بازتاب می یابد. لبخند بر لبانم شکوفا می شود.

خزان سکوتت، بهارم را در می نوردد.

دلخسته از ریای سکوتت، به امید دیدن صداقت نگاهت، بار دیگر چشمانت را می کاوم.

شور در وجودت غوغا می کند و دیدگانت را به شوق می آورد. سرانگشتانم بر نمناکی احساست مهر تأیید می زند.

سکوتت، راستی هستی ام را به تردید می کشد.

به انتهای آفرینش نزدیک می شویم.

چشمانم را بر زمین می دوزم تا بار دیگر فریفته نگاه آسمانی ات نشوم. و گوش می سپارم تا صدای شکستن سکوتت را بشنوم.

باد قاصدکها را می برد. چکاوکها پرواز می کنند. آوای لبخندت زمین را در برمی گیرد.

چیزی در درونم می شکند. و من؛ تنها سایه پرواز را می بینم.