جغدی روی كنگره های قدیمی دنیا نشسته بود. زندگی را تماشا میكرد.و آدمهایی را می دید كه به سنگ و ستون، به در و دیوار دل می بندند. جغد اما می دانست كه سنگ ها ترك می خورند، ستون ها فرو می ریزند، درها می شكنند و دیوارها خراب می شوند. او بارها و بارها تاجهای شكسته، غرورهای تكه پاره شده را لابلای خاكروبه های كاخ دنیا دیده بود. او همیشه آوازهایی درباره دنیا و ناپایداری اش می خواند و فكر می كرد شاید پرده های ضخیم دل آدمها، با این آواز كمی بلرزد.



روزی كبوتری از آن حوالی رد می شد، آواز جغد را كه شنید، گفت: بهتر است سكوت كنی و آواز نخوانی آدمها آوازت را دوست ندارند. غمگین شان می كنی. می گویند بدیمنی و بدشگون و جز خبر بد، چیزی نداری.



قلب جغد پیر شكست و دیگر آواز نخواند.



سكوت او آسمان را افسرده كرد. آن وقت خدا به جغد گفت:

آوازخوان كنگره های خاكی من! پس چرا دیگر آواز نمی خوانی؟ دل آسمانم گرفته است.



جغد گفت: خدایا! آدمهایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند.



خدا گفت: آوازهای تو بوی دل كندن می دهد و آدمها عاشق دل بستن اند. دل بستن به هر چیز كوچك و هر چیز بزرگ. تو مرغ تماشا و اندیشه ای! و آن كه می بیند و می اندیشد، به هیچ چیز دل نمی بندد. دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین كار دنیاست. اما تو بخوان و همیشه بخوان كه آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ.



جغد به خاطر خدا باز هم بر كنگره های دنیا می خواند و آنكس كه می فهمد،

می داند آواز او پیغام خداست.

می ترسم از بعضی آدمها ...

آدمهایی که امروز دوستت دارند و فردابدون هیچ توضیحی رهایت می کنند...
آدمهایی که امروز پای درد دلت می نشینند و فردا بیرحمانه قضاوتت می کنند...
آدمهایی که امروز لبخندشان را می بینی و فردا خشم و قهرشان...
آدمهایی که ام روز قدرشناس محبتت هستند و فردا طلبکار محبتت...
آدمهایی که امروز با تعریف هایشان تو را به عرش می برند و فردا سخت بر زمینت می زنند...
آدمهایی که مدام رنگ عوض می کنند
امروز سفیدند، فردا خاکستری، پس فردا سیاه...
آدمهایی که فقط ظاهرا آدمند ...
چیزی هستند شبیه مداد رنگی های دوران بچگی مان !!
هر چه بخواهند می کشند...
هر رنگ که بخواهند می زنند.

میسی فدات انگار ی نفر منو یادش موند

مرسی. تو خوبی؟؟؟
راستی این شکلک. اینبود بدت میومد؟؟!!!

تولد انسان روشن شدن کبریتی است

و

مرگش خاموشی آن!

بنگر در این فاصله چه کردی؟!!

گرما بخشیدی...؟!

یا

سوزاندی..

روزهای سخت نبودن ِ با تو
خلا امید رو تجربه کردم

داغ دلم که بی تو تازه می شد
همنفسم شد سایه سردم

تو رو می دیدم از اونور ابرها
که میخوای سر سری از من رد شی

آسمونو بی تو خط خطی کردم
چه جوری می تونی اینقده بد شی

چه جوری می تونی اینقده بد شی



سکوت قلبتو بشکن و برگرد
نزار این فاصله بیشتر از این شه

نمیخوام مثل گذشته که رفتی
دوباره آخر قصه همین شه

سکوت قلبتو بشکن و برگرد
نزار این فاصله بیشتر از این شه

نمیخوام مثل گذشته که رفتی
دوباره آخر قصه همین شه



روزهای سخت نبودن با تو
دور نبودنت رو خط کشیدم

تازه می فهمم اشتباهم این بود
چهره عشقم رو غلط کشیدم

عشق تو دار و ندار دلم بود
اومدی دار و ندارم رو بردی

بیا سکوتت رو بشکن و برگرد
که هنوزم تو دل من نمردی

که هنوزم تو دل من نمردی



سکوت قلبتو بشکن و برگرد
نزار این فاصله بیشتر از این شه

نمیخوام مثل گذشته که رفتی
دوباره آخر قصه همین شه



سکوت قلبتو بشکن و برگرد
نزار این فاصله بیشتر از این شه

نمیخوام مثل گذشته که رفتی
دوباره آخر قصه همین شه

معیارِ واقعی ثروت ما این است که؛

اگر پولمان را گم کنیم، چقدر می‌ارزیم ...

خدایا

به من تلاش در شکست،

صبر درنومیدی،

رفتن بی همراه،

فداکاری در سکوت،

خدمت بی نان،

مناعت بی غرور،

عشق بی هوس

و ...

دوست داشتن بی آنکه دوست بدارند روزی کن

برای آخرین بار، خداکنه بباره
تو این شب کویری، یه قطره از ستاره
همیشه بودی و من، تو رو ندیدم انگار
بگو بگو که هستی، برای آخرین بار
وقتی دوری، تنهایی نزدیکه
قلبم بی تو، میترسه، تاریکه
چه لحظه ها که بی تو ، یکی یکی گذشتن
عمرمو بردن اما ، یه لحظه بر نگشتن
تو چشم من نگاه کن، منو به گریه نسپار
حالا که با تو هستم، برای اولین بار
برای آخـــــــــــــــرین بار
وقتی دوری، تنهایی نزدیکه
قلبم بی تو، میترسه، تاریکه

ایستادگی کن ،

ایستادگی کن ؛

و ایستادگی کن ...

و به یاد داشته باش که لشکری از کلاغها ، جرات نزدیک شدن به مترسکی که ایستادگی را فقط به نمایش می گذارد ندارند.


و ما را ایستاده آفرید، تا ایستادگی را از یاد نبریم ...

زنده را تا زنده است باید به فریادش رسید
ورنه بر سنگ مزارش آب پاشیدن چه سود؟؟؟