ســــــــلام

کوک کن ساعتِ خویش !



اعتباری به خروسِ سحری ، نیست دگر



دیر خوابیده و برخاسـتنـش دشـوار است





کوک کن ساعتِ خویش !



که مـؤذّن ، شبِ پیـش



دسته گل داده به آب



. . . و پیِ غسلِ به حمام شده است





کوک کن ساعتِ خویش !



شاطری نیست در این شهرِ بزرگ ، که سحر برخیزد



شاطران با مددِ آهن و جوشِ شیرین

دیر برمی خیزند





کوک کن ساعتِ خویش !

که سحر گاه کسی



بقچه در زیر بغل ، راهیِ حمّامی نیست



که تو از لِخ لِخِ دمپایی و تک سرفه ی او برخیزی





کوک کن ساعتِ خویش !



رفتگر مُرده و این کوچه دگر



خالی از خِش خِشِ جارویِ شبِ رفتگر است





کوک کن ساعتِ خویش !



ماکیان ها همه مستِ خوابند



شهر هم . . . خوابِ اینترنتیِ عصرِ اتم می بیند





کوک کن ساعتِ خویش !



که در این شهر ، دگر مستی نیست



که تو وقتِ سحر ، آنگاه که از میکده برمی گردد



از صدای سخن و زمزمه ی زیرِ لبش برخیزی





کوک کن ساعتِ خویش !



اعتباری به خروسِ سحری نیست دگر ،



و در این شهر سحرخیزی نیست



.. . . . و سـحر نـزدیک اســـت...

اول از همه برایت آرزومندم که عاشق شوی،
و اگر هستی، کسی هم به تو عشق بورزد،
و اگر اینگونه نیست، تنهائیت کوتاه باشد،
و پس از تنهائیت، نفرت از کسی نیابی.
آرزومندم که اینگونه پیش نیاید، اما اگر پیش آمد،
بدانی چگونه به دور از ناامیدی زندگی کنی.
برایت همچنان آرزو دارم دوستانی داشته باشی،
از جمله دوستان بد و ناپایدار،
برخی نادوست، و برخی دوستدار
که دست کم یکی در میانشان
بی تردید مورد اعتمادت باشد.
و چون زندگی بدین گونه است،
برایت آرزومندم که دشمن نیز داشته باشی،
نه کم و نه زیاد، درست به اندازه،
تا گاهی باورهایت را مورد پرسش قرار دهد،
که دست کم یکی از آنها اعتراضش به حق باشد،
تا که زیاده به خودت غرّه نشوی.
و نیز آرزومندم مفیدِ فایده باشی
نه خیلی غیرضروری،
تا در لحظات سخت
وقتی دیگر چیزی باقی نمانده است
همین مفید بودن کافی باشد تا تو را سرِ پا نگهدارد.
همچنین، برایت آرزومندم صبور باشی
نه با کسانی که اشتباهات کوچک میکنند
چون این کارِ ساده ای است،
بلکه با کسانی که اشتباهات بزرگ و جبران ناپذیر میکنند
و با کاربردِ درست صبوری ات برای دیگران نمونه شوی.
و امیدوام اگر جوان که هستی
خیلی به تعجیل، رسیده نشوی
و اگر رسیده ای، به جوان نمائی اصرار نورزی
و اگر پیری، تسلیم ناامیدی نشوی
چرا که هر سنّی خوشی و ناخوشی خودش را دارد
و لازم است بگذاریم در ما جریان یابند.
امیدوارم حیوانی را نوازش کنی
به پرنده ای دانه بدهی، و به آواز یک سَهره گوش کنی
وقتی که آوای سحرگاهیش را سر می دهد.
چرا که به این طریق
احساس زیبائی خواهی یافت، به رایگان.
امیدوارم که دانه ای هم بر خاک بفشانی
هرچند خُرد بوده باشد
و با روئیدنش همراه شوی
تا دریابی چقدر زندگی در یک درخت وجود دارد..

در آغاز آفرینش، به تماشای آسمان نشسته بودم و در انتظار آمدن تو، امتداد کوچ چکاوکها را در خیال خویش می سرودم.

قاصدکی نوید آمدنت را در گوشم زمزمه می کند. چشم از آسمان برمی گیرم و تو را می جویم. نگاهم در غربت نگاهت گم می شود.

چشمان زلال تو از باور به پایان جستجو، لبریز می شوند. لبخندی به ماندگاری ابدیت بر لبان من نقش می بندد.

سکوتت، ایمانم را به سخره می گیرد.

نگاه اندوهبار من در جستجوی نگاه آشنایت پر می گشاید.

جوانه عشق در روحت پا می گیرد و در نگاهت بازتاب می یابد. لبخند بر لبانم شکوفا می شود.

خزان سکوتت، بهارم را در می نوردد.

دلخسته از ریای سکوتت، به امید دیدن صداقت نگاهت، بار دیگر چشمانت را می کاوم.

شور در وجودت غوغا می کند و دیدگانت را به شوق می آورد. سرانگشتانم بر نمناکی احساست مهر تأیید می زند.

سکوتت، راستی هستی ام را به تردید می کشد.

به انتهای آفرینش نزدیک می شویم.

چشمانم را بر زمین می دوزم تا بار دیگر فریفته نگاه آسمانی ات نشوم. و گوش می سپارم تا صدای شکستن سکوتت را بشنوم.

باد قاصدکها را می برد. چکاوکها پرواز می کنند. آوای لبخندت زمین را در برمی گیرد.

چیزی در درونم می شکند. و من؛ تنها سایه پرواز را می بینم.

دقیقا ..من وقتی نتم برا یه مدتی قعطه دوس دارم مودممو بکوبم به دیوار خورد شه اصن

پشت گوشم مخملی نیست

سسسسسسسسسسسسسلللللللللللللللااااااااااامممممممممممم

پریسا جون

سلام به #دنبالر خوش آمدی

#محمدحسین

#سجی

سلام به #دنبالر خوش اومدی

#محمدحسین
#پریسا
#سجی