چشمه از آن آتش که تو تشنه آن بودی بخار شد
و به هوا رفت،
و آتش، کویر را تافت
و در خود گداخت
و از زمین آتش روئید
و از آسمان بارید
…
تو تشنه آب گردی و نه تشنه آتش،
و بعد ِعمری گداختن
از غم ِنبودن کسی که،
تا بود،
از غم نبودن تو می‌گداخت.
…
و تو آموختی که آنچه دو روح خویشاوند را،
در غربت این آسمان و زمین بی‌درد،
دردمند میدارد و نیازمند
بیتاب یکدیگر میسازد،
دوست داشتن است.
…
و من در نگاه تو،
ای خویشاوند بزرگ من،
ای که در سیمایت هراس غربت پیدا بود
و در ارتعاش پراضطراب سخنت،
شوق فرار پدیدار
دیدم که تو تبعیدی این زمینی!
…
و اکنون تو با مرگ رفته‌ای ومن اینجا
تنها به این امید دم میزنم
که با هر نفسی گامی به تو نزدیک تر می شوم…
…
و این زندگی من است

در آغاز آفرینش، به تماشای آسمان نشسته بودم و در انتظار آمدن تو، امتداد کوچ چکاوکها را در خیال خویش می سرودم.

قاصدکی نوید آمدنت را در گوشم زمزمه می کند. چشم از آسمان برمی گیرم و تو را می جویم. نگاهم در غربت نگاهت گم می شود.

چشمان زلال تو از باور به پایان جستجو، لبریز می شوند. لبخندی به ماندگاری ابدیت بر لبان من نقش می بندد.

سکوتت، ایمانم را به سخره می گیرد.

نگاه اندوهبار من در جستجوی نگاه آشنایت پر می گشاید.

جوانه عشق در روحت پا می گیرد و در نگاهت بازتاب می یابد. لبخند بر لبانم شکوفا می شود.

خزان سکوتت، بهارم را در می نوردد.

دلخسته از ریای سکوتت، به امید دیدن صداقت نگاهت، بار دیگر چشمانت را می کاوم.

شور در وجودت غوغا می کند و دیدگانت را به شوق می آورد. سرانگشتانم بر نمناکی احساست مهر تأیید می زند.

سکوتت، راستی هستی ام را به تردید می کشد.

به انتهای آفرینش نزدیک می شویم.

چشمانم را بر زمین می دوزم تا بار دیگر فریفته نگاه آسمانی ات نشوم. و گوش می سپارم تا صدای شکستن سکوتت را بشنوم.

باد قاصدکها را می برد. چکاوکها پرواز می کنند. آوای لبخندت زمین را در برمی گیرد.

چیزی در درونم می شکند. و من؛ تنها سایه پرواز را می بینم.

پریسا جون

سلام ممنون