زندگی شاید آن لبخندی ست، که دریغش کردیم/
زندگی زمزمه پاک حیات ست، میان دو سکوت/
زندگی، خاطره آمدن و رفتن ماست.....

نطفه تمام سمفونی ها در نگاه تو بسته می شوند

آن زمان که به صرافت نوشتن ملودی عشقت می افتم..

آنقدر "دو"ر ِ تو می گردم تا ایمان بیاوری به

"ر"سالت عشقی که روی شانه های خیالم سنگینی می کنند..

"می"خوانم تو را در گام ماژور.. یک اُکتاو بالاتر از هفت نت خیال

می خوانم تو را با صدای سوپرانو تا تمام "فا"صله ها از

ادا کردن نت به نت عشقت کر، شوند...

در تصوف نگاهت، به "سُلـ"ـوک می رسم.. تا

"لا" جرعه بالا بروم.. از دیوار یقین دوست داشتن تو.. تا

رسیدن به ارتفاع "سیـــ"ــنه هایت

...

دوباره ریتم می گیرم روی نگاه موزیکال تو..

موزون می شوم از غِنای صدایت.. و

ارتعاش خنده هایت، همان حس سیالی است که

در عمق جانم جریان دارد..

ملودی ِ بودن تو اگر نباشد

حرف زندگی در سر هیچ سازی نمی رود..

زنی به پناه شانه های مردانه تو دل سپرده است ...


تو به كشف اندام زنانه او چشم دوخته ای ....


-جايی ديگر-


مردی به مهر و عاطفه زنانه تو دل سپرده است ...


تو با ماشين حساب به جان دارايی او افتاده ی ...


-برميگرديم به ابتدا-


چرا خوب با خوب نه!


چرا بد با بد نه!


چرا خوب با بد ؟!


مگه نه اينكه ميگن... خلايق هرچه لايق!؟!!

مثل همیشه باید #سرد و #دلشکسته رفت ....

ریسمان پاره را می توان دوباره گره زد..

دوباره دوام می آورد..

اما هرچه باشد.. ریسمان پاره ای است





شاید ما دوباره همدیگر را پیدا کنیم..



اما در آنجا که ترکم کردی..

هرگز دوباره مرا نخواهی یافت..