تير آرش در کمانم...نام ايران بر زبانم... قله ها در زير پايم...کهکشانها آشيانم... سرکشم چون کوه آتش آتشم... آتشفشانم... چون سياوش پاک پاکم...همچو رستم پهلوانم... کاوه ام آزاده مردم...تار و پود کاويانم... من زماد و از هخايم...از ارشک ساسانيانم... مازيارم...بابکم...من رهبر آزادگانم... جشن يلدا جشن نوروز...هم سده هم مهرگانم... نور خورشيد نور چشمم...آسمانها زير پايم... زاده پاک اهورا...از نژاد آريايم...

مرسي داداش خودت گلي

در دل خسته ام چه می گذرد؟

این چه شوری ست باز در سر من؟

باز از جان من چه می خواهند؟

برگ های سپید دفتر من؟



من به ویرانه های دل چون بودم

روزگاری ست های و هو دارم

شیونی دردناک و روح گداز

بر سر گور آرزو دارم



این خطوط سیاه سر در گم

دل من ،روح من ،روان من است

آنچه ار عشق او رقم زده ام

شیره ی جان تانوان من است



سوز آهم اثر نمی بخشد

دفتری را چرا سیاه کنم؟

شمع بالین مرگ خود باشم

کاهش حود خود نکاه کنم؟



بس کنم این سیاهکاری ،بس!

گرچه دل ناله می کند : "بس نیست"!

برگ های سپید دفتر من!

از شما روسیاه تر کس نیست

زنی را می شناسم من
که شوق بال و پر دارد
ولی از بس که پُر شور است
دو صد بیم از سفر دارد
زنی را می شناسم من
که در یک گوشه ی خانه
میان شستن و پختن
درون آشپزخانه
سرود عشق می خواند
نگاهش ساده و تنهاست
صدایش خسته و محزون
امیدش در ته فرداست
زنی را می شناسم من
که می گوید پشیمان است
چرا دل را به او بسته
کجا او لایق آنست؟
زنی هم زیر لب گوید
گریزانم از این خانه
ولی از خود چنین پرسد
چه کس موهای طفلم را
پس از من می زند شانه؟
زنی آبستن درد است
زنی نوزاد غم دارد
زنی می گرید و گوید
به سینه شیر کم دارد
زنی با تار تنهایی
لباس تور می بافد
زنی در کنج تاریکی
نماز نور می خواند
زنی خو کرده با زنجیر
زنی مانوس با زندان
تمام سهم او اینست:
نگاه سرد زندانبان!
زنی را می شناسم من
که می میرد ز یک تحقیر
ولی آواز می خواند
که این است بازی تقدیر
زنی با فقر می سازد
زنی با اشک می خوابد
زنی با حسرت و حیرت
گناهش را نمی داند
زنی واریس پایش را
زنی درد نهانش را
ز مردم می کند مخفی
که یک باره نگویندش
چه بد بختی چه بد بختی!
زنی را می شناسم من
که شعرش بوی غم دارد
ولی می خندد و گوید
که دنیا پیچ و خم دارد
زنی را می شناسم من
که هر شب کودکانش را
به شعر و قصه می خواند
اگر چه درد جانکاهی
درون سینه اش دارد
زنی می ترسد از رفتن
که او شمعی ست در خانه
اگر بیرون رود از در
چه تاریک است این خانه!
زنی شرمنده از کودک
کنار سفره ی خالی
که ای طفلم بخواب امشب
بخواب آری
و من تکرار خواهم کرد
سرود لایی لالایی
زنی را می شناسم من
که رنگ دامنش زرد است
شب و روزش شده گریه
که او نازای پردرد است!
زنی را می شناسم من
که نای رفتنش رفته
قدم هایش همه خسته
دلش در زیر پاهایش
زند فریاد که: بسه
زنی را می شناسم من
که با شیطان نفس خود
هزاران بار جنگیده
و چون فاتح شده آخر
به بدنامی بد کاران
تمسخر وار خندیده!
زنی آواز می خواند
زنی خاموش می ماند
زنی حتی شبانگاهان
میان کوچه می ماند
زنی در کار چون مرد است
به دستش تاول درد است
ز بس که رنج و غم دارد
فراموشش شده دیگر
جنینی در شکم دارد
زنی در بستر مرگ است
زنی نزدیکی مرگ است
سراغش را که می گیرد؟
نمی دانم، نمی دانم
شبی در بستری ک

لایک اساسی!

نکنه از جعبه خاطراتت پیداش کردی؟