ای تنهاترین



تنهای شبهای تنهایی من ،



تو تنها کسی بودی



که تنهایی هایم را تنها به تو گفتم !



آه ای خدای من





چه شبها که تن ها ،



تنها آرامیدند



و در تنهایی



فریاد دوستت دارم سر دادند …

ندیده ام تو را ولی دوستت دارم
اگرچه تو را ندیده ام ، اگرچه حتی صدایی از تو را نشنیده ام و اگرچه نمی دانم که تو چه هستی و چه احساسی نسبت به من داری ولی با صراحت میگویم که تو را با تمام وجودم احساس کرده ام عزیزم.
قلبی پاک و پر از محبت داری و یک دنیا صفا و صمیمیت.
یک دنیا عشق در درون خانه قلبت نهفته است.
کاش آن را بروز میدادی و کاش راز درون قلبت را برایم فاش میکردی و مرا از حال و هوای غریبم رها می کردی.
کاش همدردی بودی که تو را میدیدم ، همدلی بودی که صدای مهربانت را میشنیدم و عشقی بودی که بیشتر از همه لحظه ها باورت میکردم.
ولی نمیدانم چگونه با قلبت بسازم؟
می ترسم از عاشق شدن آن هم با قلب کسی که نه او را دیده ای و نه با او همنشین شده ای ، ولی با این وجود تو را درک میکنم و تنها با محبت قلب تو زندگی میکنم. مرا درک کن ای غریبه بی نام و نشان ، و کاری کن دیگر برایم غریبه نباشی ، کاری کن برایم همان عشق قصه ها باشی .
به انتظار طلوع خورشید دلت در آسمان تاریک دلم عزیزم…….

نویسنده :» مهدی لقمانی