باورم نمیشه که هنوز

جاهایی هست که بچه ها موقعیت درس خوندن ندارن... جاهایی هست که بچه ها ۵نفری تو یه نیمکت میشینن...
اونوقت میایم مدرسه های پایتختو هوشمند میکنیم

باورم نمیشه که هنوز

مردانی باشن که فکر کنن دخترها باید زنده به گور بشن...
زنانی باشن که فکر کنن زن باید کتک بخوره تا خوب بمونه...
اونوقت روز به روز تعداد بیشتری از همین مرد و زنها از دانشگاهها میان بیرون

باورم نمیشه که هنوز

تو پایتخت خودمون پستچی های دوچرخه ای داشته باشیم و وقتی دو روز تو زندگیشون باشی فکر میکنی داری تو شصت سال پیش زندگی میکنی!
یعنی چی باعث این موضوع میشه؟ موقعیت شغلی یا گارد گرفتن در مقابل تغییر یا چی!!

باورم نمیشه که هنوز

آدمهایی هستند که دخترهاشونو میفروشن
یا صورت بچه رو با زیر سیگاری اشتباه میگیرن
یا صرفا برای به تعویق انداختن اعدام پشت سر هم باردار میشن

باورم نمیشه که هنوز...

ولی

باور دارم داریم به بد سمتی میریم...
وقتی میشینیم از مشکلات و اوضاع در هم جامعه میگیم همه یه عالمه دلیل و راهکار و ادعا داریم ولی همه مون منتظریم یکی دیگه یه کاری بکنه

تا وقتی "من" کاری نکنم هیچ کس کاری نمیکنه


مهم نیست یه کار خارق العاده و همه گیر بکنیم مهم اینه که


اخلاقی زندگی کنیم همین