آب از سرم گذشته …
فریاد میزنم دوستت دارم …
و تو آرام و خونسرد …
به ترکیدن حباب ها میخندی …

خیلی وقته نیستی دختر مهربون و شیرازی ....

هرشب بدون هیچ اطمینانی از بیدار شدنمان

به تخت خواب میرویم.....

اما با اینحال برای فردا برنامه میریزیم

این یعنی امید!!!...

حکایت من حکایت کسی بود

که عاشق دریا بود اما قایقی نداشت

دلباخته ی سفر بود اما همسفر نداشت

حکایت کسی بود که زجر کشید

اما ضجه نزد

زخم داشت اما ننالید

گریه کرد اما اشک نریخت

حکایت من حکایت کسی بود

که پر از فریاد بود

اما سکوت کرد تا همه ی صداها را بشنود...!!!!

هر کس به سهم خود


از دنیا چیزی برمیدارد


من از دنیا "دست" برداشتم ...

چه ظریفانه است خلقت قلب آدمی...!

به تلنگری می شکند...!

به لحنی می سوزد...!

برای دلی می میرد...!

به نگاهی جان می گیرد...!

و به یادی می تپد...!

زندگي با همه وسعت خويش، محفل ساكت غم خوردن نيست!

حاصلش تن به قضا دادن و افسردن نيست!

اضطراب و هوسِ ديدن و ناديدن نيست!

زندگي خوردن و خوابيدن نيست!

زندگي جنبش جاري شدن است!

زندگي کوشش و راهي شدن است

از تماشاگهِ آغاز ِحيات، تا به جايي كه خدا مي داند...

نه تو مي ماني و نه اندوه

و نه هيچيك از مردم اين آبادي

به حباب نگران لب يك رود قسم و به كوتاهي آن لحظه شادي كه گذشت

غصه هم مي گذرد

آنچناني كه فقط خاطره اي خواهد ماند...

لحظه ها عريان اند

به تن لحظه ي خود، جامه ي اندوه

مپوشان هرگز...