ما غایبیم، او منتظر آمدن ماست . . .

کی میگین؟

همیشه آنکه سراغی از تو نمیگیرد دلتنگ دیدنت است...!!!


و از شکاف چشمانش به نبودنت خیره میشود...



همیشه آنکه تو آنرا نمیبینی نا مهربان نیست!

.... ﻣﺮﺍ ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮ


نه مثل جبر...


نه مثل هندسه ...!


نه ﻣﺜﻞ ۱ منهای ۱


ﮐﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ۰ ﻣﯿﺸﻮﺩ


ﻣﺮﺍ ﯾﺎﺩ ﺑﮕﯿﺮ


مثل نیمکت آخر...


زنگ آخر...


ﻭ ﺩﺳﺘﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﻧﺎﻡ ﺗﻮ ﺭﺍ


... ﻣﺪﺍﻡ ﺭﻭﯼ ﭼﻮﺏ ﺣﮏ ﻣﯿﮑﺮﺩ


مرا یاد بگیر....!

دوست دارم یک بارانی بلند بپوشم !


و در خیابان شانزالیزه ی ذهنم قدم بزنم و


باورکنم هنوز حرفی در سر دارم


که ارزش ِ گفتن داشته باشد...


حرفی که هرچه هست سر به زیر نیست ...

یک فلاسک چای ...


یک رودخانه که اعتماد به نفسش از دریا بیشتر است ...



و تنها یک دوربین ....


تنها برای اینکه گرفته باشمت یک سکانس در آغوشم ...


اینست تمام دغدغه های


مردی که از وصیت کردن بدش می آید ...ا

زنی به پناه شانه های مردانه تو دل سپرده است ...


تو به كشف اندام زنانه او چشم دوخته ای ....


-جايی ديگر-


مردی به مهر و عاطفه زنانه تو دل سپرده است ...


تو با ماشين حساب به جان دارايی او افتاده ی ...


-برميگرديم به ابتدا-


چرا خوب با خوب نه!


چرا بد با بد نه!


چرا خوب با بد ؟!


مگه نه اينكه ميگن... خلايق هرچه لايق!؟!!

مــــــن تــــــورو ذره ذره جــــــمع کـــردم....
حــــــق نـــــــــداري خــــــروار خــــــروار بـــــــــري...