اومد که فریاد بزنه
اما دیگه نایی نداشت
خواست بمونم پیشش ولی
تو قلب اون جایی نداشت
آی دختره آی بی وفا
آی تو که تنهام می ذاری
تو قاب عکست جای من
عکس کیو می خوای بذاری
برو برو که مثل تو
زیاد تو دنیا واسم
برو برو ولی بدون که تا ابد
جایی نداری تو دلم
زدم به سیم آخرو
گفتم ولش کن بی خیال
اون واسه من یار نمی شه
بی خیال این عشق محال
گفتم توی مرام ما
منت کشی نیست با مرام
می خواد بره خوب به درک
همینی که هست ختم کلام
برو برو که مثل تو
زیاد تو دنیا واسم
برو برو ولی بدون که تا ابد
جایی نداری تو دلم

سخت اگر سست می شکند

ایستای طاق نشین

تارمی خانه را آتش می زند اندوه

تار

با عنکبوت طالع بین کدام کهنگی است؟؟!

یا کف کدام آینه افتاده

از لبخند،

مونالیزای خواب آلوده را

بی دوباره

وقت رنسانس چشمهایت

بر پرده ی موم زده ام

جای کشیدن نبود

انگار.