نیمه شبی من خواهم رفت ، از دنیائی که مال من نیست

از زمینی که بیهوده مرا بدان بسته اند . . .

گاه اين قدر گرم می شوی که آدم گرما زده می شود

گاه اين قدر سرد که آدم ميچاد !

تو بلد نيستی بهار باشی !؟

نفسم می گیرد در هوایی که نفسهای تو نیست

آسمانش را گرفته تنگ در آغوش

ابر، با آن پوستین سرد نمناکش

باغ بی برگی، روز و شب تنهاست

با سکوت پاک غمناکش.

ساز او باران ، سرودش باد

جامه اش شولای عریانی ست

ور جز اینش جامه ای باید،

بافته بس شعله ی زر تار پودش ، باد.

گو بروید یا نروید ، هرچه در هر جا که خواهد یا نمی خواهد.

باغبان و رهگذاری نیست.

باغ نومیدان، چشم در راه بهاری نیست

گر ز چشمش پرتو گرمی نمی تابد

ور به رویش برگ لبخندی نمی روید؛

باغ بی برگی که می گوید که زیبا نیست؟

داستان از میوه های سر به گردون سای اینک خفته در آغوش پست خاک می گوید

باغ بی برگی ،

خنده اش خونی ست اشک آمیز.

جاودان بر اسب یال افشان زردش می چمد در آن،

پادشاه فصل ها پاییز.

اگر دیوانگی کردم دلم خواست / زِ خود بیگانگی کردم دلم خواست

اگر که اعتماد چشم بسته / به خصم خانگی کردم دلم خواست

اگر تا اوجِ خودسوزی پریدم / نظر کرده به بال عشق بودم

اگر لب تشنه از دریا گذشتم / به دنبال زلال عشق بودم

به غیر از من خود خوش باور من / کسی منت نداره بر سر من

کسی حال مرا هرگز نفهمید / دلیل گریه هایم را نپرسید

گناه عالمی را بردم از یاد / گناهم را کسی بر من نبخشید

کسی بر حلقه ی این در نکوبید / من و شب پرسه های تلخ تردید

در آن دریای بی پایان ظلمت / صدای یار دیداری نپیچید

در آن تنهایی بی رحم و ممتد / به دلداری کسی از در نیامد

من تنهای من تنها کسی بود / که هر شب در اتاقم پرسه می زد

اگر چه از شما خانه خرابم / دچاره یاوه های بی جوابم

به خود اما به آنهایی که باید / بدهکاری ندارم بی حسابم

پشیمان نیستم از آنچه بودم / پشیمان نیستم از ماجرایم

همین هستم ، همین خواهم شد از نو / اگر بار دگر دنیا بیایم

گفتم دل و دین بر سر کارت کردم

هرچیز که داشتم نثارت کردم

گفتا تو که باشی که کنی یا نکنی

این من بودم که بی قرارت کردم

https://secure.avaaz.org/en/petition/An_end_to_legalised_paedophilia_and_child_rape_in_Iran/?fbdm

هر چه کنی بکن، مکن ترک من ای نگار من
هر چه بری ببر، مـبر سنگدلی به کار من

هر چه هلی بهل، مهل پرده به روی چون قمر
هر چه دری بدر، مدر پرده ی اعتبــــار من

هر چه کشــی بکش، مکش باده به بزم مدعی
هر چه خوری بخور، مخور خون من ای نگار من

هر چه دهی بده، مده زلف به باد ای صنم
هر چه نهی بنه، منه پای به رهگــــذار من

هر چه کشی بکش، مکش صید حرم که نیست خوش
هـر چه شوی بشو، مشو تشنه به خون زار من

هر چه بری ببر، مبر رشته ی الفت مـرا
هر چه کنی بکن، مکن خانه ی اختیار من

هر چه خری بخر، مخر عشوه ی حاسد مرا
هر چه تنی بتن، متن با تن خاکسار من

هر چه روی برو، مرو راه خـلاف دوستی
هر چه زنی بزن، مزن طعنه به روزگار من

مهربانيت را به دستي ببخش ؛ که مي داني با او خواهي ماند ....

وگرنه حسرتي مي گذاري بر دلي که دوستت دارد ... !!!