از خواب پریدم


چشام پر اشک بود


بلند شدم و یه راست رفتم سمت کمد


تنها یادگاری از تو


عطرت بود که روی شال گردنم جا مونده بود



سر کشیدم بوی نبودنت رو . . .

- بخشش را "بخش کن"... محبت را "پخش کن" ...



- غضب "پریشانی" است... نهایتش "پشیمانی" است ...



- "به طرف" گوش بده... "بی طرف" نظر بده ...



- شکیبایی... بر هر "دعوایی"، "دواست"...



- هر چه "بضاعتمان" کمتراست ... "قضاوتمان" بیشتر است...



- وقتی "عصبانی" هستم ... "لب به لبخند" نمی زنم!



- با "خویشتنداری" ... "خویشاوند داری" ...



- "بخشش" ... پاک کن "رنجش" ...



- به "خشم" ... "چشم" نگو ...



- در اینکه با هم "تفاوت داریم"... با هم "تفاهم داریم"!؟



- موقع عصبانیت... "داد نزن" خود را "باد بزن"!



- سوء تفاهم، "تیر خطایی" است... که از "گمان" رها می شود!



- انسان "خوشرو" ... گل "خوشبو" ست.



- "آتشنشان" باش ... "آتشفشان" نباش ...



- از دورویی "دوری" کنیم... جای "دوری" نمی رود!



- وقتی "دور هم" جمع نشدیم ... "دور از هم" منها شدیم!



- از "تنفر" ... "متنفرم" ...



- "می توانست" اینطور نباشد... "می توانم" اینطور نباشم ...