لایــــــــــــــــــــــــــک

با می به کنار جوی می باید بود



وز غصه کنار جوی می باید بود



این مدت عمر ما چو گل ده روز است



خندان لب و تازه روی می باید بود

تا حـــــــالا خــــــــــدا رو ســــرچ کردی ؟؟!!



از ابـــــــــــو سعیــــــد ابوالخیــــــر پرسیدند



خـــــــــــــدا را کـــــــــــــــــــــــــجا جوییــــم



ابـــــــــــــو سعیــــــــد در پاســـــــــــخ گفتد



کــــجا جـــــــستیـــــــــد کـــــــه نیـــافتید ؟

هیچکس ویـــرانیم را حس نکرد

وســـعت تنـــهاییم را حس نکرد

در میان خنـــده های تلــــخ من


گــــریه پنهانیم را حــــــس نکرد

در هجوم لحظه های بی کسی

درد بیکس مانـدنم را حـس نکرد

آنــکه با آغاز مـــن ماُنــــوس بود

لحظه پایانیــــم را حـــــس نکرد

من پذیرفتم شکست خویش را

پند ها ی عقل دور انـــــدیش را

آرزو دارم بفــــهـــمــــــی درد را


تلـــخی برخورد های ســــرد را

درکلبه ما ســـــــفره ارباب و فقــــیرانه جــــــدا نیــــــست


در حلقــــه ما جنـــگ و جدالی به ســر شاه و گدا نیست


ما مطرب عشقیم در کعبه ما جنگ رسیدن به خدا نیست


ای زاهــــــد دیوانه واکن در میخانه می زن دو سه پیمانه


کــــــــه نـــاخــــــورده مـــی و رفــــــتــــــه ز هـــوشـــیم

کدامـــین چشــــــمه ســمی شــد کـه آب ازآب میترسد؟


کـــه حتــــی ذهــــــن ماهیــــگیر از قــــلاب میـــــترســد؟


گرفــــــته دامـــــــــن شــــــب راغبــــاری آنـــــچنان برهـم


که پلـــک ازچشـــم، چشم از پلک وپلک ازخواب مــیترسد

پا بـــه پای کــــودکی هــایــــم بیـــا

کــفــــش هایت را به پا کن تا به تا

قــاه قـــاه خــنـــده ات را ســـاز کن

باز هـــم با خــنده ات اعــــجاز کن.

پا بکـــوب و لج کن و راضــی نشو

با کســــی جـــز عشق همبازی نشو

بچه های کوچــــــه را هـــم کن خبر

عـــاقــلی را یــک شب از یادت ببر

خـــــالــه بازی کــن به رسم کودکی

با هــــمان چـــــادر نــــماز پــولکی

طـــعـــم چای و قــــــوری گلدارمان

لـــــحــــظه های ناب بی تکرارمان

مــــادری از جـــنـــس باران داشتیم

در کــــــــنارش خواب آسان داشتیم

یا پدر اســـــــــطوره دنــــــــیای ما

قـــــهرمــــــان باور زیبــــــــای ما

قصه های هـــــر شــب مادربزرگ

ماجـــرای بزبز قـــندی و گــــــرگ

غصه هرگز فرصت جولان نداشت

خــنده های کــودکـــی پایان نـداشت

هر کسی رنگ خودش بی شیله بود

ثروت هــــر بچه قـــــدری تیله بود

ای شریــک نان و گـــردو و پنیر !

هـــمکلاسی ! باز دســــــتم را بگیر

مثـل تــو دیگر کسی یکرنگ نیست

آن دل نــازت برایم تـــنگ نیست ؟

رنگ دنـیایـــت هــنوزم آبی است ؟

آسمــــان بـــــاورت مهـتابی است ؟

هـــرکجایی شــــعر باران را بخوان

ســـاده بــاش و باز هــم کودک بمان

باز بـاران با ترانه ، گـــــــریه کن !

کودکی تو ، کـــــود کانـــه گریه کن!

ای رفــیـــق روزهای گــرم و ســرد

ســـادگــی هــایم به سویــم بـاز گرد!

خنده ها بعد از تو ، دیگر نه همان شـادی بی شائبه ایست


کــه فضا را از طنین هستی از عـــــطر نفسهایت می آکند


خــــــنــده هــــــــا بــــــــعــــــد از تــــــــو ، دیـــــــــگر خالی است.


نـــــــــقــــــــش خــطـــی است به دور از احساس در میان صورت


خنده ها بعد از تو ،ضرب سخت پتکی است بر سر انگشت حیات


و تــــــــگـــرگـــــی اســــت خــــــزان خــــیز در فـــــصــــــل بــــهار


خنده ها بعد از تو ، آن طـــــــعــــنه تلخ اســـــت به رعنـایی سرو


کـــــــــــــــــــه نخواهـــــــــــد پایـــــــــید بـــــــــــرگ بر اندام درخت



رفت تا دامنش از گرد زمین پاک بماند


آســـمانی تر آن بود که در خاک بماند