غمگین نپاش بر تنِ دفتر دوات را

گاهی بیا گریز بزن خاطرات را

اصلا بگو؟ کدام دلِ قدر ناشناس

رنجانده است دخترِ خوبِ دهات را

این چشم های نافذ باران گرفته ات

یادم می آورد شبِ خیس قنات را

آن کوچه های خاکی تا پاسِ شب رها

آن شب نشینِ ساده و بی سور و سات را

آن سفره ی همیشگی کاسه های ماست

خیساندنِ مداوم نانِ بیات را

آن دختری که با دو سه تا سکه ی سیاه

می ریخت توی جیبِ لباسش نشاط را ...

شاعر : خانم سپیده مختاری آبکنار

عشق ، یعنی خدا و مرگ به معنای آن است که یک قطره از این عشق ، به سرچشمه اش باز گردد.
عشق نه بزرگ است و نه کوچک ؛ عشق فقط عشق است .
خداوند در شب بیداریها با توست و اشکهایت را با عشق خود پاک می کند .
سه چیز می ماند : ایمان ، امید و عشق ؛ اما برترین آنها ، عشق است .
اگر عشق بورزید ، در ماورای شریعتید حتی اگر بر این آگاه نباشید .
عشق مستلزم آن است که از تمامی قوانین خداوند پیروی کنیم .
ایمان فقط راهی است که ما را به عشق اعظم می رساند .َ
جایی که عشق باشد ؛ انسان هست و خدا هست .
عشق راز زندگی است .
کسی که عشق ورزیدن را می شناسد ، راستی را به اندازه هم نوعش دوست می دارد .
عشق می ورزیم ؛ چرا که نخست او به ما عشق ورزید .
حضور در زندگی جاودانه یعنی شناختن عشق .
عشق اینجاست ، در اکنون ما حاضر است ؛ در همین لحظه .
زندگی فقط فرصتی برای آموختن عشق است .
عشق نه دادنی است و نه گرفتنی ؛ عشق شریک شدنی است .

پائولو کوئیلو

من
کاناپه‌ای پوسیده
در باران ...
تو
سربازی دورافتاده
با گلوله‌ای در پهلو ...
چقدر دیر
همدیگر را پیدا کردیم .