گل پونه های وحشی دشت امیدم،
وقت سحر شد
خاموشی شب رفت فردایی دگر شد
من مانده ام تنهای تنها
من مانده ام تنها میان سیل غمها
گل پونه ها نامهربانی آتشم زد
گل پونه ها بی همزبانی آتشم زد
می خواهم اکنون تا سحر گاهان بنالم
افسرده ام دیوانه ام آزرده جانم

زمان به من آموخت:

که دست دادن معنی رفاقت نیست

بوسیدن قول ماندن نیست

و عشق ورزیدن ضمانت تنها نشدن نیست

برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست
گویی همه خوابند، کسی را به کسی نیست

آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک
جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

اگر روزی آمدی به پروفایلم و دیدی زده (( خطا 404 )) .... ناراحت نشو ....

تازه بعضی ها هم خوشحال میشند ....

بیا !

قول می دهم که :

قایقت شوم ؛

تو فقط بادبانم باش ! …

بگذار هر چه حرف پشت سرمانم می زنند ،

باد ِ هوا شود ؛

و دورمان کند

از این آدم ها … !

چـه اشـتـبـاه بـزرگـیسـت…….
تلخ کردن زندگی خود بـرای کـسـی کـه………
در دوری مـا شـیـریـن تـریـن لـحـظـات زنـدگـیـش را سپری مـی کـند. …