توآمدی زدور ها ودورها...

زسرزمین عطر ها ونورها...

نشانده ای مرا کنون به زورقی...

زعاجها ...زابرها...بلورها...

مراببر امید دلنوازمن...

ببربه شهر شعرها وشورها...

به راه پرستاره می کشانی ام ...

فراتر از ستاره می کشانی ام ...

نگاه کن من از ستاره سوختم...

لبالب از ستارگان تب شدم.

چو ماهیان سرخ رنگ ساده دل٬

ستاره چین برکه های شب شدم...

چه دور بود پیش از این زمین ما٬

به این کبود غرفه های آسمان ...

کنون به گوش من دوباره می رسد٬

صدای تو ٬صدای بال برفی فرشتگان...

نگاه کن که من کجا رسیده ام٬

به کهکشان ٬به بی کران ٬به جاودان...

کنون که آمدیم تابه اوجها٬

مرابشوی باشراب موج ها...

مرابپیچ در حریر بوسه ات

مرا بخواه در شبان دیر پا...

مرادگررها مکن

مراازاین ستاره ها جدامکن

فقر اینه که ۲ تا النگو توی دستت باشه و ۲ تا دندون خراب توی دهنت؛
فقر اینه که روژ لبت زودتر از نخ دندونت تموم بشه؛
فقر اینه که شامی که امشب جلوی مهمونت میذاری از شام دیشب و فردا شب خانواده ات بهتر باشه؛
فقر اینه که ماجرای عروس فخری خانوم و زن صیغه ای پسر وسطیش رو از حفظ باشی اما تاریخ کشور خودت رو ندونی؛
فقر اینه که وقتی کسی ازت میپرسه در ۳ ماه اخیر چند تا کتاب خوندی برای پاسخ دادن نیازی به شمارش نداشته باشی؛
فقر اینه که توی خیابون آشغال بریزی و از تمیزی خیابونهای اروپا تعریف کنی؛
فقر اینه که ماشین ۴۰ میلیون تومانی سوار بشی و قوانین رانندگی رو رعایت نکنی؛
فقر اینه که دم از دموکراسی بزنی ولی ، تو خونه بچه ات جرات نکنه از ترست بهت بگه که بر حسب اتفاق قاب عکس مورد علاقه ات رو شکسته؛
فقر اینه که ورزش نکنی و به جاش برای تناسب اندام از غذا نخوردن و جراحی زیبایی و دارو کمک بگیری؛
فقر اینه که در اوقات فراغتت به جای سوزاندن چربی های بدنت بنزین بسوزانی؛
فقر اینه که با کامپیوتر کاری جز ایمیل چک کردن و چت کردن و موزیک گوش دادن نداشته باشی؛
فقر اینه که کتابخانه خونه ات کوچکتر از یخچالت باشه؛