برای آنچه از دست رفته آه میکشیم

در این روزهای طوفانی تنها

نگاه تو

می تواند آرام بخش ساحل نگاهم باشد

دلم آشفته بازاریست که جز با نگاهت آرام نمی گیرد

گرچه این دل سالهاست غبار گرفته

گرچه از تو فرسنگ ها دور افتاده

اما،

مگذار تنها آبادی ام نیز در انزوا گُر بگیرد

مگذار طوفان ها هستی آبادی را با خود درو کنند

با آنکه تا کنون با گستاخی تمام، برای آرام زیستم به غیر تو امید داشتم؛

اما اکنون که می دانم تنها تویی با من مهربان،

با من بمان...مهربان پروردگار

تشنه بودم اما تشنگیمو آب بارون از بین نبرد حتی یه جوی کوچیک آب آبی که نصیبم شد از لجنزار اومدومسمومم کرد

بگذار سر به سینه‌ی من تا بگویمت
اندوه چیست، عشق کدامست، غم کجاست
بگذار تا بگویمت این مرغ خسته‌جان
عمریست در هوای تو از آشیان جداست