دوست ندارم ناراحتیت را ببینم .... شاد باش ....

فردی است بدبخت فلک زده که از این اتاق تا آن اتاق به دنبال استاد میدود تا نمره بگیرد.


موجودى نحیف، عصبى، بى پول و شبیه به انسان، که از تخم مرغ، گوجه و نیکوتین تغذیه می کند. کسی که همیشه به پیسی خورده و ماهی تابه غذایش به جز تخم مرغ چیز دیگری در خود ندیده.



همیشه در صف ژتون با دیگران دعوا می کند.



از بارزترین ویژگی های او دشمنی عجیب با کتاب و استاد را می توان نام برد.



او که در شبهای امتحان هر از گاهی یک مشت بر سر خود کوبیده، یک لگد بر جزوه و کتاب زده و به دنبال آن به استاد مربوطه فحش میدهد.



در سر کلاس چاپلوسانی وجود دارند که معمولا در ردیف اول کلاس می نشینند. اینان منتظرند که خودکار و یا ماژیک از دست استاد بیفتد و آن را بردارند و به او بدهند. شاید نمره ی بیشتری بگیرند. کسی چه می داند…

اما بارزترین گروه …

در ردیف های دوم و سوم هم معمولا افراد حزب باد قرار دارند. یه کم با ردیف آخری ها میخندن و یه کم با ردیف اولی ها درس میخونن و گاهاْ به نقش استاد در میان و دانشحویان جدیدالورود رو سر کار می گزارند



گروهی دیگری از این دانشجویان هستند که دانشگاه را کنترات گرفته و ۲۴ ساعته دانشگاه را کلاس داشته نداشته تحویل می گیرند .صبح در دانشگاه را باز می کنند و بعد از ظهر می بندند



افرادی لوده، باحال و البته کسانی که بد میدونن زیر دوازده ترم لیسانس بگیرن!!

ســــــــــخت اسـت



تــــــــــحـمل شـخـصي کـه ،



اوايـــــــــل طـــــور ديــگــري بــــود........

تمــام ِ غصـه هـاے دنیـآ را



مے تـوان با یک جمله تحـمل کرد :



خــــــــــــــــــــدایــــــــــــــــا !



مے دانــم کـه مے بینـے ...

لغت نامه هاى دنیا را باید آتش زد !


جلوى واژه ى نبـــــ ــــودن نوشته اند :


“عــــ ــــدم حضور شخصى یا چیزى”


همــــــــــــــــــــــــــــــــــــین ! ;...


چقدر نبودن تـــ ـــــــ ــو را ســـ ــــ ـــــاده فرض مى کنند.

دردِ آدمــــــــــــا رو



باید از آهنگایی که



روی ریپیت میذارن



فــــــــــهمید ...!!!

کــــــــــاش



در کودکی میماندیم،



جایی که فقط تلخیه زندگی ام



شربت ســــــــــــــــرماخــــــــوردگی بود…

براي هــــــــــر کسي



يه اسم تو زندگيش هست



که تا ابد در هر جايــــي بشنوه



ناخـودآگاه بر ميگرده به همون سمت

آدم که غرق شود



قطعا میمیرد!


چه در دریا ...


چه در رویا ...

اون رفت خیلی راحت تر از اونی که فکرشو می کردم

یادم می یاد یه روز بهم گفت بدون من می میره

اما حالا...

کو؟ کجاست؟

کو اونی که می گفت بدون من می میره؟

می دونی چیه؟

دلم واسه خودم خیلی می سوزه وقتی یادم می یاد چه جوری حاضر بودم

زندگیموبهش بدم.

حتی قطره های اشکمو ندید

همون اشکایی که هر موقع از چشمام جاری می شد می گفت:وقتی گریه می

کنی و این اشکا روگونه هات می لغزه انگار آسمون رو سرم خراب می شه اما

چه آسون از کنار قطره قطره ی اشکام

گذشت و هیچ اعتنایی نکرد.

منم همه ی اشکامو تو یه تنگ بلور جمع کردم یه گل شقایقم پر پر کردم و ریختم

روش آخه می گن اینجوری مسافرت خیلی زودتر بر می گرده . شاید این جوری

باشه گرچه تا حالا این اتفاق نیفتاده.

ولی حیفه اشکام آخه خودم اونو تو اشکام دیدم و می دونم اگه از چشمام بیفته

دیگه نمی بینمش.

پس اشکامو پیش خودم نگه می دارم تا اگه شاید یه روزی برگشت اون تنگ

بلورو نشونش بدم و بگم:

بی انصاف ببین دونه به دونه ی این اشکا رو واسه تو ریختم

واسه تویی که به قول خودت تحمل دیدن حتی یه قطرشو نداشتی