خیاط خوبی است خدا اما دل مرا به عمد یا سهو ، نمیدانم ؟ شاید بی هوا “تنگ” به سینه ام کوک زد …

دلم برای خودم تنگ شده ، همونی که قبلا بودم ، همونی که هنوز قلبش نشکسته بود !

گاهی که دلم عجیب می گیرد ، دیگر ول نمیکند …

یه آدمایی هستن که دلت رو واسه آدمایی که نیستن تنگ می کنن …

لباس هایم که تنگ میشد می بخشیدم به این و آن …
ولی دل تنگم را ، حالا چه کسی می خواهد ؟

دست هایت کجاست که کنار بزند دلتنگی ام را ؟

حتی اگر کفش تنگ باشد ، زخم میکند ؛ وای به حالی که دل تنگ باشد …

دلتنگ که باشی آدم دیگری میشوی …
خشن تر ، عصبی تر ، کلافه تر ، تلخ تر و جالب تر اینکه با اطراف هم کاری نداری !
همه اش را نگه میداری و دقیقا سر همان کسی خالی میکنی که دلتنگش هستی …

این روزها در من حالت فوق العاده اعلام شده است …
بیش از حد مجاز دلتنگ شده ام !!!

آدمای دلتنگ …
وقتایی که خیلی بهشون خوش میگذره و میخندن یهو سرشون رو برمیگردونن اونوری …
یکم ثابت میشن ؛ یواش یواش چشماشون پر اشک میشه …

دلتنگی عین یه جای شکستگی روی عینک آدمه که هر جا نگاه می کنی می بینیش …

خدایا من به کدامین دلتنگی خندیدم که این چنین دلتنگم ؟؟؟

دلتنگی هایم را به رود اگر گویم میبرد با خود
حراسم از دریا و مرگ ماهی هاست …