مرگ نقطه ي آغاز من ...
در فرار از زندگي خواريست ..
كه ز آن پر از خار شده اين دل من ...
من به اميد شفا ميميرم ...
و به اميد نگاه بخودم در آيينه ي حضرت مرگ مينگرم ..
من خدا را از پس مرگ چنان شفاف خواهم ديد ..
كه دل بشكسته ي من او طبيب گردد طبيب ...
... گمنام ..

و دلی که به یادت مویمونه وهمیشه به یادته انشالله صد سال با خوشی و سلامتی زندگی ککنی

اون ویرگول آخرش خیلی تاثیر داشت تو نوشتت

وظیفه بود...!