کاش...کسی یاد معلم ها میداد اول مهر شغل پدر ها را نپرسند...وقتی هنوز احترام به همه ی شغل ها را و افتخار به همه ی پدر ها رایاد دانش اموزهایشان ندادند...حالا قصه ی چشمان یتیمی که نم میخورد بماند...
به سلامتیه کسی که عاشق دریا بود اما قایق نداشت...به سلامتیه کسی که دلباخته ی سفر بود اما همسفر نداشت...به سلامتیه کسی که زجر کشید اماضجه نداشت..به سلامتیه کسی که زخم داشت ولی ناله ای نکرد....به سلامتیه کسی که نفس میکشید ولی همنفس نداشت... به سلانتیه کسی که خندید ولی غمش را کسی ندید...و به سلامتیه خودمون....