Nazanin
کوچــــک کــــه بودیم تــــاب نداشتـــیم، بزرگ کــــــه شدیــــم؛ کـــــــوچکتر شدیــــم تــــــا بی تــــاب تـــــر شویــــم ...
Nazanin
تمام شــــهر از بــــــس عاشقـــــی کرده انــــد قهارنـــــد! امـــا مــــــــن نــــاشیــــانه دوستت دارمــــــ ...!
Nazanin
شـــــراب هــــم... به مستــــی ام حسادت می کنــــد ... آنگـــــاه کــــه خمار یک لحظــــه ... دیـــــدن " تــــــو " مـــــی شــــوم... !!!
Nazanin
صـــــف می کشنــــد دلتنگیــــهای من چون دانــــــه های تسبیــــح به نخ کشید شده چقــــدر بگــــردانم دانــــــه ها را تــــــا تــــــو بیــــــایــــی ...
Nazanin
دلــتنــــــگــم..... و تمــــــام حــجــم آفتابـــــــــ تابستان هــــــم نمیتواند لــکــه هاے ابرے دلـــم را پاکـــ کند! دلــم روشنایــے چشمهایتـــــــــ را میخواهــد..!! و دستــــــهاے گرمــے که قطره قطره دلتنگے را از گونــــــــه ام پاکـــ کنـــد..!
Nazanin
مــ ـی خواهم درگوشت چیزے بگویم خــ ـ ـ ـدا ... این یک اعترافـ ـ ـ ـ است ... مـن بے او تا صبــ ـ ـ ـح دوام نمے آورم …
Nazanin
بــــــہ پــــایان رسیدہ ام امــــ ــــا نقطـــہ نمے گذارم یکـــــ ویرگــ ـــول مے گذارم، این هم اُمیدیستـــــــ کهــ شــــ ــایَد برگـــ ــردے …
Nazanin
آیــــــه نــــــازل کرد... بــــــاران فرستــــــاد... گلــــــی را خنداند... میــــــوه را رویــــــاند... نمی دانــــــم چــــــرا... اصــــــرار دارم خودش را ببینــــــم...
Nazanin
بــــاز هـــــم خيال تــــو مــــرا “برداشــــت” کجــــا می بــــرد نمــــی دانــــم!
Nazanin
بــــه من نگـــاه کــــــن نترس من به تــــــو مبتلا شدم ..... به موج می زنـــــم ببین؛ چـــــه ساده نـــــــاخدا شدم ....