يک روزجمعه
لباس شیک رفتن پوشید و
کلک عشق را کند..
غـــرور شعر را شکست..
و برای شاعر،
تنها لکنت به ارث گذاشت تا از حرف زدن بیافتد..

یک روز جمعه بود
که خستگی اش به بلوغ رسید و
تکلیف رفتن بر او واجب شد..
منت اش را از سر شعر کم کرد و
با جـاده روی هم ریخت و با بودن غریبگی کرد..

یک روز جمعه
شعر را درگیر صرف فعل رفتن و
خودش را سوم شخصِ شاعر ِمُفرد کرد..
.
.
یک روز جمعه است..
شاعر در تصاعد هندسی خیال
هنوز انکار را به ناف جای خالی پری قصه می بندد
هنوز دل شکسته شعر را صابون می زند..
هنوز... اول شخص رفته قصه را با
دوم شخص عاشقانه های خویش اشتباه می گیرد..


حمید رضا هندی

دو تا عروسک کنفی روی داشبورد ماشینم هست، یادگار یک دوست مهربان. یکیش دختر، یکیش پسر. موهای سیاه و وز کرده. چشمهای دکمه ای سیاه. خنده ی کاموایی سرخ.
پشت چراغ ایستاده ام، دخترک چشم سیاه مو فرفری بانمکی دستش را دراز میکند تو و دو جعبه دستمال می گیرد طرفم: "عمو دستمال می خری ازم؟" نزدیک چراغ قرمز زنی ایستاده با دست پسربچه ای تو دستش و نگاهش سمت ماست. "نه عزیزم، لازم ندارم". چشمش می افتد به عروسکها: "عمو بهم عروسک میدی؟" ملغمه ای از تلخی و شیرینی میریزد توی قلبم و دلم می خواهد کاش چراغ سبز نشود پیاده شوم دخترک را بغل کنم. ثانیه شمار چراغ دارد وقت را می بلعد. فوری عروسکها را میگیرم بالا: "دختره رو می خوای یا پسره رو؟" تقریبا جیغ میکشد:"دختره رو!" مادر نگران مکالمه ی بچه اش با این غریبه شده دارد با پسرکش سمت ما می آید. دخترک جیغ می کشد: "آخ جووووون عروسک خوششششگل!" و می دود سمت مادر و پسر که تقریبا رسیده اند به ما. پسر کنفی را از پنجره می دهم بیرون:" این هم برای پسر". پسرک بهت زده، خواهرش را نگاه می کند. پشت سری ها بوق می زنند. توی آینه، دخترکی بالا پایین می پرد. ملغمه ی تلخ و شیرین در تمام جانم می دود.
صدای سهیل ن[!]ی را زیاد می کنم، و شیشه ها را می دهم بالا.

نه پاهاشون مثل چوب کبریت میشه

اره، تازه خط چشم هم میخوام
آقا سعید خسیسی ها