مــَــטּ یـــِــڪ #כُخــتَرَґـ..

خـ♥ـالـِـقــَـґ بــِـﮧ نامَـґ سورِөاﮮ نازِلــ ڪــَـرכֿ ..

مــِـتـرُو بــَـرایــَـґ جایگـاө ِ ویژө ساختـ ..

مـَטּ #כֿخـتَرَґ ..

با تَماґ ِمَرכֿاוּـِگـﮯ ﮩـایَتـ نِمیتَوانـﮯ بِفَهمـﮯ صورَتـﮯ بَرایـَـґ یـِڪ כֿنیاستـ ...

نمیتَوانـﮯ بِفَهمـﮯ عِـشـق بـِﮧ لاڪِ قـِرمـِز را ..

گِریِه ڪَرכَטּ بـِכوטּِ خِجالَتـ ..

نَماز با چاכُرِ سِـفـیـבֿ را ..

כَرڪ ڪَردَنَش כَر تَوانِتـ نیستـ ..

مَنـَґ لیلاﮮ عــِشــق و زُلِیخاﮮِ اِنتـظـار ..

مـَטּ #כֿخترґ ..

چِرڪ نِویســـ هـیـچ اِحساسـﮯ نِمیشوґ...(!)

رضـا سـرچـشـمـه (پـولـاد کـیـمـیـایـی) :

نـونِ سـنـگـکُ فـهـمـیـدم چـه ریـخـتـیـه.

تـافـتـون، بـربـری، لـواش. هـمـه جـورشُ دیـدم.

ولــی خـیـلی گـشـتـمُ بـبـیـنـم نـونِ حـلـال چـه شـکـلـیـه.

دسـتِ هـیـچـکـی نـدیـدم. #فـقـط-شـنـیـدم!

انتظار نميرويه فقط بد برداشتيدي استيه

#حاجی دیگر نمیخندی ...!

چه شده آن لبخندهای دائمت؟

حاجی آنطور درخودت رفته ای دلم غصه اش میشود ...

سرت را بالا بگیر...

به چه می اندیشی؟

از چه دلگیری؟ ...

راستی حاجی ! قبلا ها یه عده ای میگفتند

شماها رفتید بجنگید که چه بشود؟

خودتان خواستید ،خودتان هم شهید شدید

آن وقتها جبهه میگرفتم و جوابشان را میدادم.

حالا خودمانیم #حاجی،

بینی و بین الله رفتی که چه بشود؟

رفتی که" آزادی" داشته باشیم؟

رفتی که عده ای مانتوهایشان روز به روز تنگ تر

و روسری هایشان روز به روز کوچکتر شود؟

رفتی که ماه محرمی هم پارتی بگیرند

و جشن های آنچنانی؟

#حاجی-جان ؛

جای پلاکت را این روزها زنجیرهای قطور گرفته !

جای شلوار خاکی ات را شلوارهای پاره پوره

و چاک چاک گرفته (که به زور پایشان نگهش میدارند)!

جای پیراهن ساده ی "مردانه ات" را

تی شرت های مارک دار گرفته

(بعضا آب رفته اند) !

پسرانمان زیر ابرو بر میدارند !

دخترمان ابرو تیغ میزنند !

اوضاعی شده دیدنی ... پارکها ، سینماها ،

پاساژها شده اند سالن مد ! و البته دوست یابی!

حاجی تو رفتی که خودت را پیدا کنی و خدایت را

اینها مانده اند و دارند خودشان را گم میکنند !

حاجی ؛ گلوله دست شما را زخم انداخت

و بعدها برد ، اینجا خودشان بر سر و صورت و

دست و بازویشان زخم و نقش می اندازند که

زیبا شوند ... !!!

هَـر از گاهے

با خواهَــرت شوخے ڪـُטּ دَستش بنـداز ... بَغلش ڪـُטּ

بُرو پُشت در قايـمـ شو ُ بترسوטּ داداشِت رو

مُحڪمـ بزטּ بـہ شــــــونَش ، هَواشُ داشتــــــــہ باش ...

مامانتُ قلقلڪ بـده تا از خنـده نتونـہ حـَرف بزنـہ ،

ڪارے ڪـُטּ پيش دوستاش پُزتُ بـده ،

ڪيف ڪـُنـہ از داشتنت ...

باباتُ بغل کـُטּ ، چاييشُ تو بـده دستش ، بگو برات از تــَجربـہ هاش بگـہ

بشيـن پاے حَرفش ... درد دلش

دوستت اگـہ تنهاست ، اگـہ غـَمـ داره تو دلش ،

اگه ميبينے زُل زده به مانيتورش وُ هَر از گاهے ميخنـده ، از اون تلخاشـ ...

تو هَواشُ داشتـہ باش ، تو تنهاش نذار

باور ڪـُטּ ... !!!

روزے هـــــــــزار بار #ميــــميـــره ،

ڪسے ڪـہ فڪر ميڪنـہ براے ڪسے مُهمـ نيست

فضـای مجازی واســـهـ بعضــ ــیا مثل بهشت زهــراست ...


واسهـ سر زدن به اونـ ـی کهـ دوستـش دارن ...


ولـ ـی دیگـهـ #ندارنـش ...


برای آرومـ کـردن دل خودشـ ـون میرن توی #پروفـآیلش ...


با یه دنیــا حسرت و خــاطره فقط #سکــوت میکنــن


و کــامنـت دوستـای #تـازشــو میخــونـ ن !!!