نسیم، دانه را از دوش مورچه انداخت؛

مورچه، دانه را دوباره بر دوشش گرفت و رو به خدا گفت :

گاهی یادم می رود که، هستی؛

کاش بیشتر نسیم بوزد…

ایــنــجوری فــکــر کــنــم خــوب بــاشــــہ ..

وای مرسیــ عَزیز دلَم ...

دلتــ همیشــ ه شـآد ...

الا ای رهگذر، کز راه یاری
قدم بر تربت ما می‌گذاری

در اینجا، شاعری غمناک خفته است
رهی در سینه‌ ی این خاک خفته است


فروزان آتشي در سينه خاك




فروخفته چو كل با سينه چاك
بزن آبي بر اين آتش خدا را



بنه مرهم ز اشكي داغ ما را
كه از روشندلي چون روز بوديم



به شبها شمع بزم افروز بوديم

چراغ شام تاري نيست ما را




كنون شمع مزاري نيست ما را






رهی معیری

@× کـدئـیـن ×

من دیگه سبزی نمیگیرم

بزنش
منم پستاش و می بینم خیلیاشو نمی پسندم. چون اکثرا حرف از ناملایمتیه

مرسی عزیزدلم

@...V_