اگر سفر نکنیم.
اگر به صدای زندگی گوش فرا ندهیم.
اگر به خودمان بها ندهیم.
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد:
هنگامی که عزت نفس را در خود بکشیم.
هنگامی که دست یاری دیگران را رد بکنیم.
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد:
اگر بنده ی عادتهای خویش بشویم.
و هر روز یک مسیر را بپیماییم.
اگر دچار روزمرگی شویم.
اگر تغییری در رنگ لباس خویش ندهیم.
یا با کسانی که نمی شناسیم سر صحبت را باز نکنیم.
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد:
اگر احساسات خود را ابراز نکنیم همان احساسات سرکشی که موجب درخشش چشمان ما می شود و دل را به تپش در می آورد.
مرگ تدریجی ما آغاز خواهد شد:
اگر تحولی در زندگی خویش ایجاد نکنیم هنگامی که از حرفه یا عشق خود ناراضی هستیم.
اگر حاشیه ی امنیت خود را برای آرزویی نامطمئن به خطر نیاندازیم.
اگر به دنبال آرزوهایمان نباشیم.
اگر به خودمان اجازه ندهیم برای یکبار هم که شده از نصیحتی عاقلانه بگریزیم.
«یا حسین گفتن» و شور داشتن کلاس اول مدرسه اهل بیت(ع) هست... چرا برای «با حسین بودن» که کلاسهای بالاتر این مدرسه و در حکم همین تحصیلات تکمیلی هست کاری نمیکنیم؟!
بر سنگ قبر من بنویسید خسته بود ، اهل زمین نبود نمازش شکسته بود ، بر سر سنگ قبر من بنویسید شیشه بود تنها از این نظر که سراپا شکسته بود ، بر سنگ قبر من بنویسید پاک بود و چشمان او که دائما از اشک شسته بود ، بر سنگ قبر من بنویسید این درخت عمری برای هر تیشه و تبر دسته بود ، بر سنگ قبر من بنویسید کل عمر پشت دری که باز نمی شد نشسته بود .
Christmas is not a time nor a season, but a state of mind. To cherish peace and goodwill, to be plenteous in mercy, is to have the real spirit of Christmas . . . merry Christmas