روح سحری، ناز دمیدن داری

مثل غزلی تازه شنیدن داری

ای قصه‌ی روزهای «من بودم و تو»

آن قدر ندیدمت که دیدن داری

آدم که بد است ناگهان گریه کند/
در پیش نگاه دیگران گریه کند/
تنهایی هر کسی برایش چاهی ست/
تا سر ببرد درون آن گریه کند/

(می خاسم همون وقت که گریه میکردی بفرستم... سرعت خییلی پایین بود)

از این همه ابر لوس باران عزیز!

شد چهره ی من عبوس باران عزیز!

خشکید دوباره غنچه ی لبهایم

یک قطره مرا ببوس باران عزیز!

یعنی چی؟ میخای دیگه دنبالر نیای؟
کجا میخای بری؟
سر زندگیت یعنی کجا؟

تنها غزل کلاسمان بود ورفت
انگار که اهل آسمان بود و رفت
دلتنگ شدم برایش آموزش گفت
او ترم گذشته میهمان بود ورفت...

حیف که اومدیم تهران.کاروان میارم مشهد