می آیی و آب می شود تب هایم/
مهتاب تمام می شود شب هایم/
لب بر لب تو گذاش...بیدار شدم/
طعم گس بوسه می دهد لب هایم/

بر نیمکت شکسته ای در باران/
در دست تو چتر بسته ای در باران/
باران باران باران باران باران/
تنها تنها نشسته ای در باران/

با حوصله کیف و چمدانم را بست/
-انگار که دست و پای جانم را بست-/
گفتم که بگویم چقدر دوس...ولی/
با بوسه ی محکمی دهانم را بست/

من: دهکده­ها نبض حقایق هستند
او: مردم ده با تو موافق هستند
ناگاه صدای خیس رعدی پیچید :
باران که بیاید همه عاشق هستند

خورشید نشسته بر در چشمانت/
زانو زده در برابر چشمانت/
با بار ستار ماه لنگر زده است/
در ساحل سبز بندر چشمانت/

لب های مرا رویلبانت بگذار/
یک آتش سرخبر زبانت بگذار/
یک بار نبات عشق را از دهنم/
بردار وگوشه ی دهانم بگذار/

عمری است شبانه روز لبهایت را.../
لب باز نکن هنوز لبهایت را.../
نه! سیر نمی شوم به چندین بوسه/
بر روی لبم بدوز لبهایت را/