الينا
از رقيبان تو درد دل من بسيار است / نيست ياراي سخن ورنه سخن بسيار است
الينا
تابوت من آهسته از آن كو گذرانيد / چون نيست اميدي كه بيايم دگر آنجا
الينا
دنبال آن مسافر از ضعف و ناتواني /برخيزم و نشينم چون گرد تا به منزل
الينا
ياد ان گريه مستانه كه ابر از مژه ام / آب مي برد و خيال لب دريا مي كرد
الينا
شب ها كه شمع ناله ام ، آهي كشد از سينه اش / فرياد جانسوزش كند صد شكوه از پروانه ام
الينا
ترا با اشك پروردم و باكي نيست / نداند قدر پدر را هيچ فرزندي
الينا
دل برايش هديه بردم سنگدل خنديد و گفت / دور اندازند مستان ساغر بشكسته را
الينا
تار و پود روح مادر را از مهرباني بافته اند.
الينا
تنها زني كه آزار نميرساند مادر است .
بازدید
) 
این ارسال را بازنشر کرده است.
·
موبایل ·
ابزارک ·
کلید اشتراک ·
میانبر ·
راهنما ·
شرایط خدمات ·
حریم خصوصی ·
API ·
نقشه سایت ·
تبلیغات ·
تماس
ديدگاه
7 
