محکومم از مرگ خودم، این مرگ عمدی!
دیوانه ام، دیوانه ام، دیوانه ام، دی...

وا نـ ِ نـ ِ نـ ِ ... گفتن این شعر یعنی
یک مشت واژه مثل من بی هیچ معنی

من هستم و دنیایی از تصویرهایی
که می زند در مغز من: «بام...بام... جدایی...»

من می توانستم شما باشم، نبودم
از ابتدا در انتها باشم، نبودم

من مستم امشب از خودم، از شعرهایم
باید که در خود قی کنم، بالا بیایم

با یک کت و شلوار مشکی، سوسک مرده!!
و آدمی که کله اش را باد برده

و یک اتوبوس پر از آدم که می رفت
یک کاروان مملو از ماتم که می رفت

تصویر و هی تصویر... زن قلبش گرفته ست
این شعر در دستان من آتش گرفته ست

ماه را بیاوریم

و پاهامان را تا ماهیان رودخانه دراز کنیم



بعد

موهایت را از روی لب هایت بزنم کنار

بعد

موهایت را از روی لب هایت بزنم کنار

بعد

موهایت را از روی لب هایت ....



لعنتی

دستم از خواب بیرون مانده است.

دیگه رفیقتو فراموش نکنی ها : دی

بیداری ِ تا صبح، روی بالشی خسته
با گریه خوابیدن کنار ساک دربسته

خوابیدن از برخاستن در خانه ای دیگر
برخاستن با هق هق دیوانه ای دیگر

بی خاطره، بی واژه، بی هر مشترک بودن
بیگانه ای در حسرت بیگانه ای دیگر

پرواز از ویرانه ی یک خانه ی دلگیر
ساکن شدن با بغض در ویرانه ای دیگر

برخاستن... خیس از عرق... رقصنده در آتش
با چرخ یک پنکه به دُور هیچ چی هایش!

لرزیدن از کابوس ِ فردا تا تبی دیگر
برخاستن در کشوری دیگر، شبی دیگر...

رؤیای فرضی ساختن در خانه ای فرضی
بیدار ماندن بی تو روی بالشی قرضی

از برنمی گردم به شک/ افتادن از بالا
دلتنگی ِ بدجورتر! حتی همین حالا!!

چرخیدن از چرخیدن از من دُور هی من که...
با رقص کاغذها میان گردش پنکه

با رقص در آغوش مشتی مست و دیوانه
شب خانه رفتن در کنار چند بیگانه

با مغز خالی، جیب خالی، سینه ای خالی...
در حسرت یک لحظه از هرجور خوشحالی

خوابیدن و برخاستن در شهر بی خنده
انسان بی امروز، در رؤیای آینده

سیگار نصفه در میان باد پاییزی
و تو که داری مثل سابق اشک می ریزی...


از : سید مهدی موسوی

ــگیرم کلید را در قفل چرخاندی

دلت باز نخواهد شد!

می دانم

من مرده ام

و این را فقط من می دانم و تو

که دیگر روزنامه ها را با صدای بلند نمی خوانی
...

این روزها

در خواب هایم تصویری است

که مرا می ترساند



تصویری از ریسمانی آویخته از سقف

مردی آویخته از ریسمان

پشت به من

و این را فقط من می دانم و من

که می ترسم برش گردانم...





از : گروس عبدالمبکیان

من خام بودم، داغ دوری پخته ام کرد

عمری که پایت سوختم قابل ندارد



من عاشقی کردم تو اما سرد گفتی:

"از برف اگر آدم بسازی دل ندارد ..."



باشد، ولم کن با خودم تنها بمانم

دیوانه با دیوانه ها مشکل ندارد



شاید به سرگردانی ام دنیا بخندد

موجی که عاشق می شود ساحل ندارد





از : مهدی فرجی