شبـت بخیــر . . ./

لعنت به چشمانت / وقتی که میبندی شان!

کلاغ های ته ِ قصه/ که هیچوقت سر نرسیدند/ انگاری بی خانمان بودند / بیچاره ها!ً

پر گشودیم و در آن خلوت دل‌خواسته گشتیم
ساعتی بر لب آن جوی نشستیم.

تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت.
من همه، محو تماشای نگاهت.

من / تو
یکی از اینها را پاک میکنند / اینجا هرگز ، کسی- ما - به دنیا نمی آید /!

لیلا را بیاب/!

بسیار زیبا البته نوشته های شما همیشه زیبا بوده