بارون که میاد حضور خدا بهتر حس میشه!

باران یعنی:

نـقـ ـ طــــهـ... چیـ ن تا خـــــدا...


ببار باران...

اینجا زمین چرکین است...

اینجا تمام دلها را ماتم گرفته...

اینجا همان دیار حسرت باران است...

تو تنها نیستی...

چشم های من هم بارانی است...

ببار همچو من که سیل غم هایم جاریست...

شیشه قلبم را گرد تنهایی سیاه کرده...

ای آسمان ...

با من همصدا شو..

تمام وجودم می لرزد تو هم به رعشه بیوفت!

بیا تا با هم فریاد بزنیم که ای خدا...؟!

کجای این شب های تلخ و تاریک جایی برای شادیم باز خواهد شد؟ کجا ؟!

بیا فریاد بزنیم که خدا هم گفت (( بخوانید تا اجابت کنم شما را))

من خوانده ام ...

خوانده ام خدایی را که می دانم پناه من است ...اما...!

خدایا ...

جز تو به چه کسی پناه ببرم ! بنده ات !!؟ نه!

باران ببار...

اینجا دیار نام آشنای بندگان خفته است!

ببار تا شاید بیدار شوند...

ببار باران...

رودخانه ای جاریست که همصدایی می طلبد بگذار قطراتت همصدای رودخانه ناکامی هایم باشد!

گرچه امیدی ندارم من دگر

سیل ها جاری بسازم تا ابد

می رود این سیل ها تا بیکران

روزهایی دور در خزان

رودهایی ذره ذره یک شوند

این خیال تلخ هم باطل شود

شاید هم...

جمله نسیم خشک و سرد بی کسی در پناه حق به گرمایی رسید...!!!

تنهای تنها (رفیق خدا)

عالللللللللللللللی بود

زیبااا

کمتر کسی همچین تفکری داره