و من بادي بودم كه در گوشت پيچيدم وقتي نجوا مي كنم .بدنت را سخت دور مي زدم و دورت حصاري ساختم از خودم وقتي تو نمي بيني و با دستهايت پسم نمي زني .شنلي ساختم از بودنهايم وقتي تو هستي، دور شانه هايت پيچيدم و ميان انگشتانت تار زدم ......................

... و شما لابد می‌دانید چه غوغایی می‌شود در دل ِ ذره. مثال ِ ذوق ِ بوم ِ سفیدی برای طرحدارشدن، برگه‌ای برای سیاه‌شدن، کتابی برای ِ نوشته‌شدن. آدمی برای هست‌شدن........................

طعم خوش لحظه‌ها را بی هیچ واسطه‌ای حس کنید. آروز می‌کنم نگرانی برای فرداها و افسوس گذشته‌ها چادر سیاهی نیافکند روی خوشی‌ها و خنده‌های از ته دلتان.

شمس لنگرودی

یا کاش میشد از نفس ات، تصویری کشید . . .

يــاد داري كــه ز مــن خنــده كنــان پــرسيــدي

چــه رهــاورد سفــر دارم از ايــن راه دراز؟

چهــره ام را بنــگر تــا بــه تــو پــاســخ گــويــد

اشــك شــوقــي كــه فــروخــفته بــه چشــمان نيــاز!


چــه رهــاورد سفــر دارم اي مــايــه عمر؟

سينــه اي ســوختــه در حســرت يــك عشــق محــال،

نگــهي گمــشده در پــرده رويــايــي دور،

پيــكري ملتــهب از خــواهــش ســوزان وصــال!


چــه رهــاورد سفــر دارم ... اي مــايــه عمــر؟

ديــدگــانــي همــه از شــوق درون پــر آشــوب،

لــب گــرمــي كــه بــر آن خفتــه بــه اميــد نيــاز،

بــوســه اي داغــتر از بــوســه خــورشيــد جنــوب!


حــاليــا...

ايــن منــم، ايــن آتــش جــانســوز منــم!

اي اميــد دل ديــوانــه انــدوه نــواز!

بــازوان را بگــشا تــا كــه عيــان ات ســازم

چــه رهــاورد سفــر دارم از ايــن راه دراز...


شاعر: فروغ فرخزاد

عباس حسین نژاد